آرش گیلانی پور

خوش خبری

2011-08-14T07:49:00.000-07:00

شیرین تر از این چیزی نیست که بیایی ای میل ت رو توی غربت باز کنی تا چیزی برای کسی بفرستی ناگهان خبر برسد خوشگلی که قرار بود ششم شهریور بیاد ناغافل از راه رسیده و نازنین دایی اش را(چقد من خودمو تحویل می گیرم) غافلگیر کرده است. این خانوم خانوما اسمش "یانا" هست و امروز به دنیا اومد .

حال من و فال خواجه

2011-08-12T14:07:00.000-07:00

درود به دوستان

گرفتارم، اگر کمتر می نویسم ننوشتن هایم را با نوشتن های دیگری جبران می کنم. کمی صبر کنید هم نوشته ی جدید خواهم گذاشت هم احتمالا به خانه ی نو اسباب کشی خواهیم کرد. نیاز به تسلا داشتم با حافظ بزگ مشورت کردم دو بیت بالا آمد. تفسیر با شما....

روزخبرنگار

2011-08-07T11:49:00.000-07:00

هفدهم مرداد 1390 (روزخبرنگار) جای خیلی از دوستان و همکاران در کنارم خالی است. این روز را به سیامک در یک سال و دو روزگی نبودنش، به عارف برای دومین ماه نبودنش و به همه ی آنها که نبودن شان مانند بودن است تبریک می گویم، نباشید تا همیشه باشید.

گیله مرد

دیگر نمی خواهم تورا...

2011-08-05T11:01:00.000-07:00

دیگر؛

نمی خواهم تو را،

چون بیش آزردی مرا

تهمت زدی هر روز و شب

هم حرف بد، هم افترا

ای جان من،

جانان من

ای دین و هم ایمان من

من خسته ام دانی چرا !

دیگر زبان بند و کمی

آخر رسان این ماجرا

من بیش دل خونت شدم

معشوق و مجنونت شدم

از دل برون کن مهر من

خالی کنم این سینه را

هرگز نبودی یار من

همراه من، غمخوار من

آسان به چنگ آوردی ام

آسان تَرک دادی مرا

دیگر برو،

شاید بس است

در انتظارت یک کس است

پیروز باش و پایدار

سرزنده و امیدوار

ما پیش از این هم اندکی

رنجور و نالان بوده ایم

پس بعد از این هم نازنین

در پیله ی خود سر برم

غمخانه گردد این سرم

چون بعد ازین یادت کنم؛

نی ناله خواهم کرد و نی،

افغان و گویم کاو چرا..................؟

چهاردهم مرداد90

غم نان/ بحر طویل

2011-08-02T03:13:00.001-07:00

گفتا که رئیس؛ نیست کسی گشنه و کس نیست در این ملک، که شب نان و کمی قوت ندارد، همه در نعمت و ناز و همه در راز و نیاز و همه سرحال و خوش و خرم و شادند، دمی چشم بچرخانده و دیدیم، که ای وای خدایا زچه رو هر چه بگردیم به آفاق و بسی سیر کنیم، هیچ نبینیم دگر مفلس و نادار و گدا، بس که به ما داده و خوردیم و به دل کفر بگفتیم و ز این مرد که یکدل بود و مهر بورزد، شب و روز ناله و افغان ز خدا کرده و بد گفته وگاهی چقلی نیز نمودیم..

خدا را، خدا را ز ره لطف و کرم ده به من تنگ نظر چشم بصیرت، که بصیرت بکنیم، نیک ببینیم، که این شخصیت نیکمرامی که کند خدمت ما مردم و ما هیچ ندانسته همه روز و شب و صبح سحر در پی یک حرف عبث غیبت او کرده و از خدمت او غافل و هم دیده به روی گنه خویش ببستیم، دگر توبه کنیم، حرف عبث یاد بریم و کمی هم بوی ز انصاف بریم و بکنیم شاد، دل بنده ی یکدانه ی ان پاک خدا را...

الغرض تا که چنین فکر و سخن در دل خود ساز بکردیم و همی شکر و بسی نیک نظر کرده، بدیدیم که در مترو و تاکسی و اتوبوس و خیابان همه در حال نزارند و ندارند به لب خنده ای و هیچ نوازش نکنند شاخه گل مریم و نرگس و کسی دست نوازش به سر دخترک فال فروشی نکشد، وای از این فکر خراب من و این ایده ی بد! دخترک فال فروش نان و کمی نیز پنیرو دو سه تا گوجه، کمی سبزی و هم اغذیه و اشربه ی رنگ به رنگ دارد و خوش از همه ی برکت و هم مکنت ناداشته اش باشد و در دل ز خدا هیچ نخواهد، به جز از سایه سر یک پدر و مادر خوبی که کشد دست، به گیسوی سیاه و تن رنجور و به یک بوسه ای تیمار کند، مشکل ما نیست در اینجا و برفتیم به خان دگری...

القصه ز نو از سر صبر تا که به اطراف نگه کرده و هم سیر نمودیم، اتوبوس بود و همه مردم بسیار که انگار که انگار در ان مهلکه گشتند گرفتار و نه راه پس و هم پیش ندارند و دگر چاره که با تاکسی ومترو به سفر رفته و آرام سوی خانه روند، آه که از بخت بد ماست که یارانه بدادند و کمی نیز گران کرده بهای سفر مترو و تاکسی و یکی گفت نه و از بن و بیخ منکر آن گشته و تکذیب نمود، ما ز سر سرخوشی و دلخوشی خود بدهیم پول زیادی و به راننده ی تاکسی بکنیم لطف و کمی غر بزنیم..

قصه ی ما نیست تمام، نان بخوریم و کمی هم نیز هوا، خانه ی ما نیست ز آن مردم نادار جدا، شکر کنیم، شکر به درگاه خدا، کاین همه از لطف و کرم داده به ما، قدر بدانیم و شویم شاکر و هی هلهله و شادی کنیم، چون که قلم خسته شد و نیست مرا حال و هوایی که دگر از همه خوبی بنویسم، به تو از بهر محبت بکنم نیک دعا، زنده بمانی و شوی شاد و همه شاد کنی، یار تو الله بود، بار خدایا ز ره لطف توان ده که دلی شاد کنم، روز و شبم باز تو را یاد کنم، آه که خواننده ی من آرزویم هست سلامت شوی و من به خدایت بسپارم .

فال حافظ

2011-08-02T02:34:00.001-07:00

گزینش نام ایران/ برای اطلاعات عمومی

2011-07-25T04:20:00.000-07:00

تا اوایل قرن بیستم، مردم جهان کشور ما را با نام رسمی" پارس یا پرشین" می شناختند، اما در دوران سلطنت رضاشاه حلقه ای از روشنفکران باستان گرا مانند سعید نفیسی،محمد علی فروغی و سید حسن تقی زاده با حمایت مستقیم رضاشاه گردهم آمدند که نام کشوررا رسما به "ایران" تغییر داده وبه این منظور اقداماتی انجام دادند. بحث رجعت به ایران باستان و تاکید بر ایران پیش از اسلام قوت گرفته بود،"سعید نفیسی" از مشاوران نزدیک رضاشاه به وی پیشنهاد کرد نام کشور رسما به "ایران" تغییر یابد، این پیشنهاد در آذر ماه 1313 شمسی رنگ واقعیت به خود گرفت. سعید نفیسی یادداشتی را که از نظر می گذرانید، مقاله ای از سعید نفیسی در روزنامه اطلاعات است که بعد از رسمی شدن عنوان ایران، دلایل و توجیه تاریخی و فرهنگی این انتخاب را با عموم مردم در میان گذاشته است.مقاله سعید نفیسی :

کسانیکه روزنامه های هفته گذشته را خوانده اند شاید

خبر بسیار مهمی را که انتشار یافته بود با کمال سادگی برگذار کرده باشند ، خبر این بود که دولت ما به تمام دول بیگانه اخطار کرده است که از این پس در زبان های اروپایی نام مملکت ما را باید « ایران » بنویسند .

در میان اروپائیان این کلمه ایران تنها اصطلاح جغرافیائی شده بود و در کتابهای جغرافیا دشت وسیعی را که شامل ایران و افغانستان و بلوچستان امروز باشد فلات ایران می نامیدند و مملکت ما را بزبان فرانسه « پرس » و به انگلیسی « پرشیا » و به آلمانی « پرزین » و به ایتالیایی « پرسیا » و به روسی « پرسی » می گفتند و در سایر زبان های اروپایی کلماتی نظیر این چهار کلمه معمول بود .

سبب این بود که هنگامی که دولت هخامنشی را در سال 550 پیش از میلاد یعنی در 2484 سال پیش کوروش بزرگ پادشاه هخامنش تشکیل داد و تمام جهان متمدن را در زیر رایت خود گرد آورد چون پدران وی پیش از آن پادشاهان دیاری بودند که آن را « پارسا » یا « پارسوا » می گفتند و شامل فارس و خوزستان امروز بود مورخین یونانی کشور هخامنشیان را نیز بنا بر همان سابقه که پادشاهان پارسی بوده اند «پرسیس » خواندند و سپس این کلمه از راه زبان لاتین در زبان های اروپایی به « پرسی » یا « پرسیا » و اشکال مختلف آن در آمد و صفتی که از آن مشتق شد در فرانسه « پرسان » و در انگلیسی « پرشین » و در آلمان « پرزیش » و در ایتالیائی « پرسیانا » و در روسی « پرسیدسکی » شد و در زبان فرانسه « پرس » را برای ایران قدیم پیش از اسلام ( مربوط به دوره هخامنشی و ساسانی ) و « پرسان » را برای ایران بعد از اسلام معمول کردند .

تنها در میان علما و مخصوصا مستشرقین معمول شده که کلمه ایران را برای تمام علوم و تمدن های قدیم و جدید مملکت ها و نژاد ها به کار بردند و از آن در فرانسه « ایرانین » و در انگلیسی « ایرانیان » و در آلمانی « ایرانیش » صفت اشتقاق کردند و این کلمه را شامل تمام تمدن های ایران جغرافیائی امروز و افغانستان و بلوچستان و ترکستان ( تاجیکستان و ازبکستان و ترکمنستان امروز )

و قفقاز و کردستان و ارمنستان و گرجستان و شمال غربی هندوستان دانستند و به عبارت آخری یک نام عام برای تمام ممالک ایرانی نشین و یک نام خاص برای کشوری که سرحدات آن در نتیجه تجاوزهای دول بیگانه از شمال و مشرق و مغرب در نیمه اول قرن نوزدهم میلادی تعیین شده بود وضع کردند .

اما کلمه ایرانی یکی از قدیم ترین الفاظی است که نژاد آریا با خود بدایره تمدن آورده است این شعبه از نژاد سفید که سازنده تمدن بشری بوده و علمای اروپا آن را به اسم هند و اروپایی ویا نزاد هندو و ژرمنی و یا هند و ایرانی و یا هند و آریائی خوانده اند از نخستین روزی که در جهان نامی از خود گذاشته است خود را به اسم آریا نامده و این کلمه در زبان های اروپائی « آرین » به حال صفتی یعنی منسوب به آریا و آری متداول شده است .

این نژاد از یک سو از سواحل رود سند و از سوی دیگر تا سواحل دریای مغرب را فرا گرفته یعنی تمام ساکنین مغرب و شمال غربی هندوستان و افغانستان و ترکستان و ایران و قسمتی از بین النهرین و قفقاز و روسیه و تمام اروپا و آسیای صغیر و فلسطین و سوریه و تمام آمریکای شمالی و جنوبی را به مرور زمان قلمرو خود ساخته است تما زبان های ملل مختلف آن با یکدیگر روابط و مناسبات گوناگو دارد . مام مظاهر فکر و تمدن آن با یکدیگر مربوط است . داستان ها و معتقدات آن همواره با یکدیگر پیوستگی داشته و همواره کره زمین مظهر خیر و شر آن بوده است . در اوستا که قدیم ترین آثار کتبی این نژادست ناحیه ای که نخستین مهد زندگی و نخستین مسکن این نژاد بوده است به اسم « ایران وئجه » نامیده شده یعنی سرزمین آریاها و نیز در اوستا کلمه « ابریا » برای همین نژاد ذکر شده است . همواره پدران ما به آرائی بودن می بالیده اند چنان که داریوش بزرگ در کتیبه نقش رستم خود را پارسی پسر پارسی و آرائی ( هریا ) از تخمه آریائی می شمارد و بدان فخر می کند .

در زمانی که سلسله هخامنشی تمام ایرا را در زیر رایت خود در آورده معلوم نیست که مجموعه این ممالک را چه می نامیده اند زیرا که در کتیبه های هخامنشی تنها نام ایالات و نواحی مختلف قلمرو هخامنشی برده شده و نام مجموع این ممالک را ذکر نکرده اند . قطعا می بایست در همان زمان هم نام مجموع این ممالک لفظی مشتق از آرای باشد زیرا که تمام ساکنیت این نواحی خود را آریائی می نامیده اند و لفظ آریا در اسامی نجبای این ممالک بسیار دیده شده است . قدیمی ترین سند کتبی که در جهان موجود است و ضبط قدیم کلمه ایران در آن می توان یافت گفته آرا نوستن جغرافیادان معروف یونانی است که در قرن سوم پیش از میلاد می زیسته و کتاب وی از میان رفته ولی استرابون جغفرافیادان مشهور یونانی از آن نقل کرده و وی آن را « آریانا » ضبط کرده . از این قرار لااقل در دو هزار و دویست سال پیش این کلمه معمول بوده است . مقاله سعید نفیسی در روزنامه اطلاعات/اول دی 1313 بنابراین قدیمی ترین نام مملکت ما همین کلمه ایران بوده یعنی نخست نام ایریا که نام نژاد بوده است نام مملکت را آبریان ساخته اند و سپس به مرور زمان ابریان ، آیران شده و در زمان ساسانیان ایران ، ایران ( به کسر اول و سکون دوم ) بدل شده است و در ضمن اران ( به کسر اول ) نیز می گفته اند . چنانکه پادشاهان ساسانی در سکه و کتیبه ها نام خود را پادشاه ایران و اران می نوشته اند و از زمان شاپور اول ساسانی در سکه ها لفظ انیران هم دیده می شود زیار که الف مفتوح در زبان پهلوی علامت نفی و تجزیه بود و انیران یعنی بجز ایران و خارج از ایران و مراد از آن ممالک دیگر بوه است که ساسانیان گرفته بودند .

در همین دوره ساسانی لفظ ایرانشهر یعنی شهر ایران ( دیار و کشور ایران ) نیز معمول بوده است و عراق را که در میان مملکت بدین اسم برده به اسم « دل ایرانشهر » می نامیدند .

کلمه ایرانشهر را فردوسی و شعرای دیگر قرن پنجم و ششم ایران نیز به کار برده اند . پس مراد از ایرانشهر تمام مملکت ساسانیان بوده است چنان که تا زمان حمدالله مستوفی قزوینی مولف نزهت القلوب که در اواسط قرن هشتم هجری بوده یعنی تا چهارصد سال پیش همین نکته رواج داشته است و وی حدود ایران را چنین معلوم می کند : از مشرق رود سند و کابل و ماوراء النهر و خوارزم ، از مغرب اران ( ماوراء قفقاز ) تا قلمرو روم و سوریه از شمال ارمنستان و روسیه و دشت قپچاق و دربند و از جنوب صحرای نجد بر سر راه مکه و خلیج فارس .

اما کلمه ایران که اینک در میان ما و اروپائیان معمول است و لفظ جدید همان کلمه ای است که در زمان ساسانیان معمول بوده در دوره بعد از اسلام همواره متداول بوده است و فردوسی ایران و ایرانشهر و ایران زمین را همواره استعمال کرده و حتی شعرای غزنوی نیز ایرانشهر و ایران را در اشعار خود آورده و پادشاهان این سلسله را خسروان این دیار دانسته اند .

پس از اینکه اروپائیان مملکت ما را در عرف زبان خود پرس یا نظائر آن می نامیدند و این عادت مورخین یونانی و رومی را رها نمی کردند چه از نظر علمی و چه از نظر اصطلاحی به هیچ وجه منطق نداشت زیرا که هرگز اسم این مملکت در هیچ زمان پراس یا کلمه ای نظیر آن نبوده و همواره پارس یا پرس نام یکی از ایالات آن بوده است که ما اینک فارس تلفظ می کنیم .

حق همین بود که ما از تمام دول اروپا خواستار شویم که این اصطلاح غلط را ترک کنند و مملکت مار ا همچنان که ما خود همواره نامیده ایم ایران و منسوب آن را ایرانی بنامند .

شکر خدای را که این اقدام مهم در این دوران فرخنده به عمل آمد و این دیاری که نخستین وطن نژاد آرای بوده است به همان نام تاریخی و باستانی خود خوانده خواهد شد .

اینک در پایان این کار مهمی که به صرفه تاریخ ایران صورت گرفته است جای آن دارد که ما نیز در میان اصطلاح باستانی زمانی ساسانی و ادبای ایران را زده کنیم و مملکت ایران را هم پس از این ایرانشهر بنویسم و بگوئیم زیرا گذشته از آن که یادگار حشمت و شکوه ساسانیان را زنده کرده ایم و دیار اردشیر بابکان و انوشیروان را بهمان نامی که ایشان خود می خوانده اند نامیده ایم که کلمه بسیط را به جای دو لفظ مرکب به کار برده ایم و امیدوارم که این پیشنهاد در همان پیشگاهی که پاسبان تمام بزرگی های گذشته و آینده ایران است پسندیده و پذیرفته آید .

تهران 10 دی ماه 1313

سعید نفیسی

اویارقلی در تازه آباد

2011-07-22T23:22:00.000-07:00

سلام خان بابا

خوبی؟ خوشی؟ سلامتی؟

خداروشکر، من هم بد نیستم، شکر خدا کم کم دارم بهتر می شم. می دونی خان بابا؟! بالاخره بعده یه عمری آلاخون والاخونی این مراد آباد همون جور مونده، یادته پارسال پیرار سال بهت گفتم می خوام آخره عمریه رو برم تو یکی از دهاتای اطراف یه جای دنج پیدا کنم زندگی کنم؟ آره همون وختی که این دارو دسته ی گل ممد و باباخان خون به دل همه کرده بودن و هنوزم دارن می کنن، هرچند اون وختا همینجوری از روی عصبانیت یه حرفی همچین زده بودم، ولی بعدش اومدم گفتم خان بابا پشیمون شدم و دیگه اصلا یادم رفت که همچین قصدی داشتم ولی چن روز پیشا یه اتفاقی افتاد که هنوز داره سرم همینجوری گیج می ره..

خان باباجان؛

چن روز پیشا کنار قهوه خونه ی رجب قهوه چی رو تخت نشسته بودم داشتم با برو بچه های ده اختلاط می کردم، یه هو از تو آسمون یه کبوتر سفید پیدا شد و اومد نشست کنارم، دیدم برام نامه اورده، باور نمی کنی خان بابا!! نامه رو که باز کردم توش نوشته بود:اویارقلی جان بیا ده" تازه آباد" اونجا می خوایم تو رو بکنیم" سردسته ی اویارهای تازه آباد"! خدایی داشتم می ترکیدم، اولش با خودم گفتم نه..... من مراد آباد رو ول نمی کنم برم تو تازه آباد، تازه آباد هر چی باشه یه ده اجنبیه، من عمری داد و هوار راه انداختم که قاطی اجنبی ها نمی شم حالا خودم بشم نوکر اجنبی ها ؟!! نه نمی رم، راستش بعد که اومدم خونه به ننه م گفتم ، ننه گفت بچه مگه عقلت کمه؟ دلت به یه "قنات مراد آباد" خوش بود که اونم خشک شد و دیگه نمی تونی" اویاری" کنی، حالا برو ننه، شاید خوب باشه، شاید بتونی دووم بیاری و زندگی کنی، خدا رو چی دیدی شاید دست نومزدت" گل پری" رو هم گرفتی و رفتی اونجا با هم زندگی کردین، نمی دونم دیگه خدایی خان باباجونم این مخ م جواب نمی ده، از یه طرف موندم اگه نرم چار صباح دیگه پشیمون می شم، از طرف دیگه هم اگه برم ننه و این ده مراد آباد رو به کی بسپرم؟ خدایی درسته که ما تو مراد آباد کاره ای نیستیم؛ اما مراد آبادیا به خاطر تو هم که شده خیلی احترام ما رو دارن، حالا بماند که تو بعضی از کار مام کمک شون می کنیم بی مزد و منت، ولی می دونم این احترام گذاشتن بیشتر به خاطر گل روی خان باباس نه هیچ چیز دیگه...

خان بابای خوبم، نمی خواستم این بار از اوضاع مراد آباد چیزی بگم ولی می ترسم بعدها که دیدمت گله کنی و بگی چرا بهت نگفتم برای همین خلاصه و مختصر برات می گم که باباخان و گل ممد بدجوری زدن به تیپ و تاپ هم، مم صادق و میرز علی چوپون و بقیه هم فعلا چسبیدن دو دستی به باباخان، عمو یارقلی هم این روزا آروم آروم اظهار فضل می کنه، یه عده راه افتادن می گن باید عمو گل مراد و عمو سبزعلی هم بیان تو مراد آبا آفتابی شن، آخه می دونی خیلی وخته هیشکی هیچ خبری ازشون نداره، دیگه از عمه قزی و مش جواد ماس بند هم که چن وخت پیشا گفته بود هی هندونه زیر بغل ادمای کوتوله نذارین هنوز خبری نیست...

حرف زیاد تو دلم تلنبار شده، بذار هر وخت رفتم تازه آباد اون جا دیگه اینقذه مشغولیات ندارم، دیگه از دارو دسته ی گل ممد و داش قلی و داش نقی هم خبری نیست، همه شو یه جا برات می نویسم.

قربون خان بابای خوبم برم: اویارقلی

من و این همه خوشبختی؟ محاله....

2011-07-19T13:41:00.000-07:00

راستش نمی دانم چه طور شروع کنم!! این روزها با پیشنهاد اغواکننده ای روبرو شده ام که حتی به خواب هم نمی دیدم، دارم انگار خواب می بینم، فکر کنید عمری بخت از شما رمیده باشد، حالا درست در گیج ترین حالات، پرنده ای بر شانه های تان می نشیند و می خواهد بخت رمیده را بازگرداند!؟ شما باشید چه می کنید؟ فریاد می کشید؟ غش می کنید؟ هوار و داد راه می اندازید؟ من که این روزها انگار خواب زده ام یا اینکه دارم خواب می بینم، رویای این روزهای من خواب شیرینی است که حتی که اگر عملی نشود به خواب دیدنش می ارزد، ببخشید که بیشتر از این نمی توانم چیزی بگویم، خواستم بی خبر نگذارمتان، در روزهای آینده احتمالا نهایی خواهد شد که اگر شد! در شادی ام سهیم تان خواهم کرد.

از دوستان عزیزم که دایما برایم آرزوهای خوب می کردند سپاسگزارم.

زندگی شیرین می شود...

2011-07-13T14:12:00.000-07:00

درود/نه اینکه فکر کنید بلیت بخت آزمایی ام برنده شده؛ اما زندگی شیرین می شود، چه طوری؟ عرض می کنم!!

یکم: آدم ساده ای هستم، باهمه ی صفت های یک آدم ساده، در نظر بگیرید، 5 ماه بدترین عذاب و شکنجه ی روحی را تحمل کردم تا طفلی را که پا به پا دست اش را گرفته و تاتی تاتی برده بودم روی پا بایستد، حالا این نوزاد کمر راست کرده و روی پا می ایستد. امروز اولین شماره ی نشریه ی ...... را که از ابتدای درخواست مجوز تاکنون خون دلها خورده بودم چاپ شد، در صفحاتی کم و البته به تیراژی خاص!! اما همین که این نهال بار داد بسیار خوشحالم، به همه ی خون جگر خوردن با مدیرعامل "چیزندان" می ارزد، آخ که دلم می خواست امروز یکایک شما دوستان در چاپخانه بودید و در نتیجه ی کارم با من شریک می شدید، همانطور که چند ماه اراجیف نویسی مرا با مهربانی تحمل کردید... دوستتان دارم.

دوم: نزدیک به پنج ماه پیش در ابتدای حضورم به آقای مدیرعامل عرض کردم: حاج آقا این سایت شما هیچگونه قابلیت برای استفاده ی مورد نظر تان ندارد. به نظرم از ابتدا سایت جدیدی طراحی کنیم بهتر است. ایشان می خواست با ماستمالی و نوکرم چاکرم سایت مرده را زنده کند، خریدن چند باره ی هاست و چندین باره ی دامین هم افاقه نکرده و سودی نبخشید، هفته ی گذشته دوباره صلاح خواست و انچه را که ماهها پیش گفته بودم تکرار کردم و یاد اوری، که این مبالغی را که گاه و بیگاه پرداخته و نتیجه نگرفته اید تقریبا قیمت یک سایت جدید است. حالا بعد از پنج ماه جنگ اعصاب و چندین بار پیش رفتن تا مرز سکته! راضی شد و دیروز قرارداد طراحی امضا و امروز مبلغ پیش قرارداد پرداخت شد، کاش حاج آقای ما می فهمید برای چه چیزی به من حقوق می دهد!

سوم: اوضاع روحی و شخصی ام هم با بار دادن این دو نهال رو بهبودی است و مطمئنا بهتر نیز خواهد شد؛ اما اتفاقات دیگری نیز در شرف وقوع است که یقینا کمک خواهد کرد تا مطالب گیله مرد روز به روز قابل تحمل تر شود، از اینکه دوستان خوبی دارم به خودم می بالم و گاهی غّره نیز می شوم. هیچ سرمایه ای بهتر از دوستان خوب و وفادار نیست، شرمنده ام که اینترنت وطن باعث جدایی بسیار از خوانندگان عزیزم از جمع دوستانه ی مان شده، امیدوارم در آینده ای نزدیک چاره ای بیاندیشیم.

چهارم: تاکسی نوشت؛ همیشه فکر می کردم اگر روزی اتومبیل نداشته باشم احتمالا خواهم مرد؛ اما دارم کشف های جدید می کنم، هر چند عبور مرور با وسایل عمومی این روزها سختی های خاص خود را دارد؛ اما آنچنان بد هم نیست. به لحاظ اینکه منزل تا محل کار بیش از یک ساعت در راه هستم گاهی انچنان چرت هایی در تاکسی/مترو/ اتوبوس می زنم که تمام روز بی نیاز از خواب هستم. اگر در این میان سوژه ای، شعری یا نوشته ای هم به ذهنم برسد که نور علی نور می شود.

نتیجه ی اخلاقی: هادی جان، ترنگ، باران، سینا، آمیرزا، پروانه ، نرگس و ....... نگران نباشند! جنون ادواری را تا اطلاع بعدی در جایی حبس کرده ام. دعا کنید به فن قفلسازی آشنا نباشد.

پیام اخلاقی: گیله مرد کوچکتر از آن است که پیام اخلاقی بدهد ؛ اما......

پی نوشت: دیدید تا حالا؟ این "امّای" آخر پیام اخلاقی ها همیشه کار رو خراب می کنه.... :-))

ای میل "هادی" و فال حافظ

2011-07-11T01:10:00.000-07:00

هادی جان زحمت کشیدند در باب مسائلی برایم ای میلی ارسال کردند، بعد از خواندن نوشته های این عزیز تفالی به حافظ زدم بیت بالا آمد. بی کم و کاست اینجا می گذارم تفسیر و تحلیل احتمالی با شما دوستان عزیزم.....

با احترام: گیله مرد

مترو نوشت / مسابقه ی کتابخوانی

2011-07-08T08:43:00.000-07:00

قطار حرکت کرد، روی صندلی ام جابجا شدم، کمی که به فضای داخل واگن مترو خو کردم اطرافم را زیر نظرگرفتم، مسافران همگی یا چرت می زدند یا دمغ بودند. آگهی های بازرگانی نصب شده روی دیوارهای مترو را یکی یکی از نظر گذراندم، یکی از آنها توجه ام را جلب کرد، نوشته بود:

مسابقه ی کتابخوانی به همت سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران

شماره ی تلفن :- - - - - - -

پشت میز کارم بی حوصله بودم، مثل خیلی از روزها و ساعتهای این روزها! یادم آمد زنگی به آن مسابقه ی کتابخوانی بزنم و مرجع را بپرسم و بقیه ی ماجرا را! تماس که برقرار شد رفت روی اپراتور خودکار، خانم اپراتور می گفت: اگر فلان جا را می خواهید فلان شماره، اگر فلان یکی جا را می خواهید فلان شماره و الی آخر..

خانم منشی ضبط شده می گفت: برای دریافت کتاب مورد مسابقه فلان قدر مبلغ باید........

گوشم دیگر جایی را نشنید، تلفن را قطع کردم و با خودم گفتم: این چه مسابقه ای است که ابتدا مبلغی را از شرکت کننده می گیرند و کتابی می فروشند، آن وقت شاید روزی به برنده ای یکی دوتا از همان کتابها بدهند و الخ.....

داشتم به این فکر می کردم اصولا چه فرقی است بین سازمان معظمی مانند شهرداری تهران و فلان شرکت کلاهبردار که سابق بر این نیز کم نبودند و به همت مراجع ذی صلاح امروزه یا نیستند و یا اگر هستند به صورت زیر زمینی کار می کنند؟

باقی بقای شما

روز قلم

2011-07-05T11:32:00.000-07:00

مبارک

گوسفندی در اتوبوس "بی آر تی"

2011-07-02T13:01:00.000-07:00

بهار سال 84

تازه دو ماهی بود که از ایران خودرو یک دستگاه پژوی 405 خریده بودم، با همان خوش بودم تا سر و کله ی جناب آقای دکتر پیدا شد! خوش بودیم که یک آدم پاپتی قرار است از بین خودمان برای خودمان!! کار کند! بعضی از ماساده باور بودیم و حرفهای کهکشانی می زدیم، آخر او می گفت: مشکل فلان جای ما ایـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــنه؟ من باور نکردم، همانطور که قبلی ها را نیز باور نکرده بودم، همانطور که بعدی ها را نیز باور نخواهم کرد، همانطور که کلا کسی را باور نخواهم کرد.

زمستان86

روزهای اسفند 86 را هیچگاه فراموش نخواهم کرد، یک رنسانس در زندگی ام ایجاد کردم، خواستم در خودم دگرگونی ایجاد کنم، ایجاد کردم؛ اما پژوی 405 تبدیل شد به پراید 86 و با همان خوش بودم، خاصه آنکه این مرکب تازه کم مصرف هم بود، خوش بودیم با همان، اداره می رفتیم و برمی گشتیم، خلاصه زندگی می گذشت، رنسانس داشت جواب می داد و داد؛ اما رنسانس بزرگتری در راه بود، خرداد 88 از راه رسید، رنسانس من و اجتماع توام شد، در این بین نمی دانم چند ده؟ چن صد؟ یا چند هزار؟ نفر مانند من قربانی این رنسانس اجتماعی شدند، اما شدند و شدم. بیکار شدیم بدون اینکه کسی جرم ارتکابی مان را تفهیم اتهام کند.

پاییز 88

بدجور بیکار شده بودم، خدایش بیامرزد، دوستم داوود سامانلو زنگ زد و گفت برو فلان جا لازم ات دارند، رفتیم، قراربود به عنوان مدیر مسئول و سردبیر نشریه ای داخلی با تیراژی سه هزارتایی منتشر کنیم، بماند که رئیس مان فرق خودکار را با دسته ی هونگ(هاون) نمی فهمید؛اما گفتیم کارمان فرهنگی است، با جان و دل انجام می دهیم، چندی رفتیم و آمدیم، فهمیدیم این وسط ما را برای لولوی سرخرمن می خواهند، در ودیوار کارخانه پر بود از عکس های دکتر؛ اما به چشم می دیدم که کمتر از ناسزا بار او نمی کنند، دو سال بود که حقوق بیش از دو هزار نفر را یا نداده بودند، یا اینکه پس از اعتصاب و بستن جاده ی کنار کارخانه کجدار و مریز داده بودند، حالمان از اینهمه بی عدالتی دیگرگون شد، وقتی بعد از مدت دو ماه دیدم که آقای رئیس بزرگ کارخانه(که از نورچشمی های وزارت صنایع هم بود) به جای پرداخت حقوق تهدید بار کارگران می کند عق زدم، بالا آوردم حقوق نگرفته ی دوماهه را، پراید 86 هنوز سرجایش بود، مردم هم کنار خیابان منتظرم بودند، نوکری شان را کردم، به جایش زندگی ام را چرخاندم.....

پاییز89

هنوز داشتم زندگی می کردم، نازنینی ماشین تقریبا صفرش را داد( مقداری مقروض شدم که نحوه ی استردادش را به عهده ی خودم گذاشت) تا مجبور نباشم پراید 86 را تحمل کنم، حالا دوباره من بودم و پراید 88 و امتحانات دانشگاه و گاهی درمسیر مردمی که یا در سرما می لرزیدند و یا درگرما عرق می ریختند، رد می شدم، گوشه ای ایستاده بود، سوارش کردم و شد مهربان دوستی که حالا به داشتن اش افتخار می کنم، خاکی، مهربان، شاعر و از همه مهم تر انسان، روزی از روزهای اسفند 89 گفت برو فلان جا کاری انجام بده، رفتم و از هفتم اسفند مشغول شدم، بماند که حکم مان چیز دیگری است؛ اما اینجا هم نشریه ای راه اندازی کرده ام، از گرفتن مجوز تا نوشتن مقاله ی مدیرمسئول و سردبیر و خلاصه مصاحبه و انتخاب مقاله و طراحی جدول را انجام داده ام، دوستی را که سابق بر این در نشریه ای همکار بودیم برای صفحه بندی آوردم، حالا دوباره این رئیس جدید بعد از دوبارصفحه بندی و تهیه ی سی دی برای چاپ، با مشورت آدمهای هرهری مزاج می خواهد تغییراتی بدهد، دم بر نیاوردم، هنوز دارم مثل گوسفند زندگی ام را می کنم؛ اما از چندی پیش سازهای زندگی دوباره ناکوک نواخته می شود، دوباره دردهای کهنه سر باز کرده است، حالا دیروز برای التیام همان زخمهایی که باید پیش از این مرهم نهاده می شد پراید 88 را نیز فروختیم و شدم مسافر اتوبوس و الخ...

ابتدای تابستان 90

حالا چرا اینها را اینجا نوشتم: خواستم بدانید اگر حال و هوای نوشته ها پس از این عوض شد، اگر تاکسی نوشت و اتوبوس نوشت و مترو نوشت دیدید!! تعجب نکنید، فکر نکنید اتفاق خاصی افتاده است، فکر نکنید در این 6 سال و اندی که از حضور آقای دکتر می گذرد اتفاقی افتاده است! خیر! از سر شکم سیری تنها چیزی را که آسایش جانم را فراهم می کرد فروختم تا دستم را جلوی نامردمانی دراز نکنم که از انسانیت چیزی نمی فهمند، خواستم برایتان بگویم این تنها گوشه ای از رنجی است که من دیده ام، من رنج ادمهایی را که در گوشه گوشه های این شهر و کشور به شکل های گوناگون ... بگذریم....

امروز: مکان داخلی - اتاق رئیس – ساعت 6: 3 دقیقه ی عصر

رفته بودم برای خداحافظی و اعلام پایان کارم، رئیس گفت:

چه خبر؟

با خنده ی کم رنگی گفتم: هیچی حاج آقا دیروز ماشین رو فروختم و از امروز پیاده ام.

تقریبا چهره اش نشان می داد که خوشحال است، گفت:

بسیار کار خوبی کردی، می دونید....

و شروع کرد از این حرفهایی که مطمئنا خودش هم قبول ندارد، در دلم گفتم:

این پیرمرد با هفتاد و هفت سال سن و پاره کردن ماتحت دنیا دارد به من می گوید مثل من با آژانس بروید و بیایید آن وقت یادش رفته که قول و قرار کتبی مان که زیرش را مهر و امضا کرده برای چند هزار تومان در ماه زیر پا گذاشته و حالا دارد پزهای انچنانی می دهد، خندیدم و گفتم:

باشه حاج آقا حتما این کارو می کنم و زدم به خیابان ....

امروز: خارجی – خیابان ولیعصر – نبش فاطمی – ساعت 6:25 دقیقه ی عصر

اتوبوسها همه پر می آمدند، بلانسبت گوسفندها مردم تا روی پله ایستاده بودند و داشتند "آب لمبو" می شدند، دو سه اتوبوس را مشایعت کردم بلکه مورد بهتری بیاید، نیامد، بلانسبت گوسفندها روی راه پله " آب لمبو" شدم تا چهار راه ولیعصر، پیاده که شدم دیگر به گوسفند بودن عادت کرده بودم، اما یادم رفت که باید به غرب می رفتم، کمی در ایستگاه" بی آر تی" منتهی به شرق که ایستادم حالم جا امد و برگشتم و کلی راه را پیاده گز کردم تا به ایستگاه مورد نظرم برسم، حالا داخل اتوبوس بودم، باقی بماند در سینه ی من تا روزگار دیگر...

معلوم نیست تا کی باید این طوری رفت و امد کنم، حالا به نظر شما درد ما فقط ایــــــــــــــــــــــــــــنه؟

برای دختر حّوا

2011-06-29T13:39:00.000-07:00

سلام خواهرم؛

چقدر زخمهای روح ات آشناست،
خواهرم؛
جهان پر است از کرکس،
از کفتارانی که جسم و جان تو را
و تکه تکه های اندام مرا به دندان می کشند.
آه خواهرم،
شبهای بی ستاره،
هنگام شمردن دانه های سرب آسمان شهر،
ستارگانی را به یاد بیاور

که آسمان شان پوشیده از ساروج و سیمان است.

آری خواهرم،
چقدر نمرده ایم تا کنون،
و چه بسیار زنده مانده ایم.
پاورچین به کوچه ی صبح پا می نهیم

و کوبه ی خوشبختی را ملایم بر در خواهیم کوفت.

شاید،

کودک فردا به خوابی ناز،

چشم بر هم نهاده باشد.

شاید؟!؟....

- - - - -
1:5 دقیقه ی صبح 5 شنبه/نهم تیرماه 1390

دیراست گالیا/شعر و صدای ه . الف . سایه/هوشنگ ابتهاج

خدا بیش بزرگ است /بحر طویل

2011-06-27T03:24:00.000-07:00

بر جمله عزیزان دلم از ره لطف و کرم و عشق کنم عرض ارادت، که الهی بشوید روز و شب از لطف خدا شاد و غزلخوان و به دل هیچ نباشد به شما غصه ای و جیب پر از پول و لبت پر زهمه خنده ی بسیار....

الغرض بود مرا نیز ملالی، ننوشتم ز بدی ها و غم و درد خودم، تا که تو دلخور نشوی و به دلت درد و الم ره ندهی، حال که از درد دلم اندکی هم کاسته شد، باز برایت بنویسم که همه کار در این ملک به سامان شده و هر چه که بد بود، شده نیک و دگر هیچ گدایی به در و کوچه و بازارنبوده است، کسی چشم به آن مبلغ یارانه ندارد و کسی نیز به بقالی و نانوایی بدهکار نبوده است و کسی هم غم مترو ، اتوبوس، تاکسی ندارد، که بها گشته گران، لیک ملالی نبُوَد، باز بپردازیم از آن مبلغ یارانه ی بسیار و دمی دم نزنیم.

تا که چنین باز نوشتم، خبر آمد که قرار است شود مبلغ یارانه ی مان قطع، دهند باز به ما کارت، که زین پس همه ی قبض و قبوضی که بیاید بدهیم، غم نخوریم چون همه ی مشکل ما چاره شد و نیست کسی گشنه و در سفره ی هر زنده ای از نان و پنیر یافت شود، نیست غمی!! حال به احوال سیاست بکنیم نیم نگه! مجلس ما در پی افشای کسان است و بچسبد یقه ی دزد و دغل، گاه تذکر بدهد، یا که به محمود زند توپ و تشر، آه که این رسم بدی گشته که بیکار شوند، گیر دهند و بگذارند کنار، هم دو سه تا کهنه وزیر، عمر گرانمایه ی محمود گذشت بر سر این نصب وزیران قشنگ، باش، بمان کاین همه از عایدی و مهر فراوان قدر قدرتِ پر شوکتِ محمود بود، جان برادر زسیاست به سوی راه دگر بگذر و چشم بر همه ی دوز و کلک نیز ببند ...

چون زسیاست به فراغت بگذشتیم، بدیدیم، که دیگر نه کسی غصه ای و حرفی و هم هیچ ملالی به دلش نیست، دگر هرچه به دنیا چوببینیم، بکوبند و برقصند و همه شادی بسیار کنند، هم که ز محمود بسی یاد کنند، غصه ی خوشبختی ما را بخورند، چون ز ره دور بر احوال من و تو نظری نیک کنند، ظاهر این قصه ببینند و نبینند مرا حال چونان است و تو را درد کدام است و چرا غر بزنیم ....

ساکت و آرام شویم، چون ببعی رام شویم، هرچه بگویند و ببینیم ، ندیده، نشنیده همگی یاد بریم و ز سر صبر نشینیم، همه درد و الم یاد بریم ، چون که خدا بیش بزرگ است، به زودی بدهد کیفر این قوم ستمکار و پلید!!

باز سپارم به خدایت، که دمادم لب جویی بنشینی و به لب خنده کنی، شاد شوی....

نوستالژی غم انگیز

2011-06-22T06:02:00.000-07:00

نمردم، هنوز زنده ام، هنوز عزت دارم، هنوز دارم با باورهایم زندگی می کنم، هنوز دارم چوب نفهمی عده ای دیگر را می خورم، هنوز وقتی از جلوی محل کار سابقم رد می شوم کوچک و بزرگ و همه ی آنها که می شناسندم دستی به محبت تکان می دهند، هنوز وقتی مدیری، معاونی، کارمندی ، خبرنگاری، دبیر سرویسی و یا هر آدم آزاده ای که پیش از این درآنجا بود و مختصر شناختی از من داشت، با دیدنم آهی می کشد و گاهی با واژه هایی ابراز محبت می کند.این یعنی اینکه راهم را درست رفته ام و دیگران نیز این را می دانند، خسته ام اگر چه خوشحالم، خوشحالم اگر چه امروز1-4-1390 دقیقا دو سال از اخراجم می گذرد و هنوز که هنوز است دارم تاوان همان اخراج را می دهم؛ اما خوشحالم.

نمی دانم چه سری بود که بدون یادآوری سالگرد اخراجم از آنجا امروز بنا به درخواست مسئولی پایم به آنجا باز شد، خدا را شاهد می گیرم اصلا دیگر به یادش نبودم، فکرش را هم نکرده بودم؛ اما رفتم و در میانه ی جلسه فهمیدم امروز سالگرد اخراجم بوده، آخ لعنت برمن که در روزمرگی و مشغله های جورواجورغرق شده ام و تاریخ را هم از یاد برده ام، آری امروز دوباره مانند کسی که ابتدا به حوضچه ی آب گرم و آنگاه به حوضچه ی آب سرد می پرد، ابتدا مدیر کلی خوشحالم کرد و بعد که به دیدن مدیر دیگری رفتم انگار با تن گرم کسی مرا به درون آب سرد هل داده باشد دچار شوک شدم، یخ زدم، در یک کلام نابود شدم.

ای لعنت به من، نه؛ لعنت به توای - - - نا!!!!
پی نوشت:من کارم نوشتن است، اگر ننویسم می میرم، ببخشید حالم اصلا خوب نیست. اگر اینجا نمی نوشتم می مردم، شرمنده ی همه ی دوستان هستم. خدا را گواه می گیرم برای نوشتن هیچکدام از کلمات بالا لحظه ای درنگ نکردم. الان از جلسه ی آن خراب شده برگشتم، خیلی از من بزرگ تر ها را از آنجا بیرون کرده اند نمی دانم آنها با این درد چه می کنند. هر چند کسی نبودم و نیستم ولی این بیکاری دارد زندگی ، اعصابم و عمرم را از هم می پاشد.

ماهی رسید به دمبش....

2011-06-19T11:52:00.000-07:00

یکم: کمر غول شکسته شد و امروز امتحانات این ترم تمام شد، به امیدی که ترم تابستان آخرین ترم این دوره از تحصیل باشد، یکی دو هفته از امتحان و درس فارغ خواهیم بود.سعی خواهم کرد مطالب بهتری بنویسم و از نوشتن متن های ملال آور دوری کنم تا همه ی خواننده های " کم شمار" گیله مرد راضی از اینجا برگردند، به هر حال با همه ی لطفی که به من دارید متوجهم که این روزها تنها اینجا پر از اه و زاری بود تا مطالب قابل خواندن....

دوم: دست همه ی ادمهای فهیم که می فهمند مریزاد، بعضی از استادان انگار با دانشجوهایشان سرجنگ دارند. به تجربه آموخته ام استادانی که پر مدعا هستند، اولا به لحاظ علمی پایین هستند و دوما وقتی می خواهند سئوالات امتحانی طرح کنند با خود می اندیشند حالا که زمان دانشجویی فلان استاد پوست ما را کنده، پس ناگزیر اینجا دمار از روزگار شاگرادنمان دربیاوریم، غافلند اگر چه به قول امروزیها "شاگردان را می پیچانند" و با سئوالات انحرافی نمره ی کمی به انها می دهند؛ اما از ان سو تشت رسوایی(بخوانید عقده ی فرو خفته ی جوانی اشان) بر زمین می افتد و همه می فهمند که چیزی در چنته ندارند؛ اما در سوی دیگر استادانی که سر کلاس کم ادعا و با حرارت تدریس می کنند و با دلگرم کردن دانشجویان می گویند نگران نمره نباشید، در روز امتحان چنان سئوالات روانی طرح می کنند که گویی باقلوا ی یزدی یا قرابیه ی تبریزی به کام دانشجویان می ریزند، سپاسگزارم استاد دکتر خسروی عزیز، هماره زنده و پایدار باشید....

سوم: دوست دارم وقتی می ایید و می خوانید، گیله مرد را از انتقاد محروم نکنید، برای بهتر شدن نوشته ها می توانید گاهی موضوعی برای نوشتن طنز یا داستانک پیشنهاد کنید، باور کنید خیلی دلم می خواهد نظر و پیشنهاد و انتقاد شما را ببینم، بخوانم و ازانها برای نوشتن بهتر استفاده کنم، نترسید اگر اشتباهی کردم و گوشزد کردید بخواهم برداشت بدی بکنم، گیله مرد یکی است مانند همه ی شما که می آیید و می خوانید نظرتتان را به گوش دل نیوش می کند، بمانید برای همیشه....

دوستتان دارم

روز پدر

2011-06-14T21:27:00.000-07:00

روز پدر بر همه ی پدران خوب و زحمتکش سرزمینم مبارک باد

سكوت سرشارازناگفته هاست

مارگوت بيكل

ترجمه: احمد شاملو

برای تو و خويش؛

چشمانی آرزو می کنم که چراغ ها و نشانه ها را در ظلمات مان ببيند

گوشی که صداها و شناسه ها را در بيهوشی مان بشنود

برای تو و خويش،

روحی که اين همه را در خود گيرد و بپذيرد

وزبانی که در صداقت خود ما را از خاموشی خويش بيرون کشد

و بگذارد از آن چيزها که در بندمان کشيده است سخن بگوئيم......

- - -

پی نوشت: این قطعه را بسیار دوست دارم و سالهاست با آن زندگی می کنم به مناسبت روز پدر تقدیم به همه ی خوانندگان گیله مرد/با احترام

اویارقلی، مکتب خونه و خان بابا

2011-06-11T03:45:00.000-07:00

سلام خان بابا

خوبيِِ، خوشي، سلامتي؟ از احوالات این اویارقلی هم بخوای بدنیستم، نشستم دارم نون و ماستمو می خورم و خوب به اوضا احوال مراد آباد نیگا می کنم که بالاخره چی می خواد بشه تکلیف ما با این باباخان و گل ممد ! این دوتا یه چن وقتیه که عینهو سگ و گربه پریدن به هم و دارن پته مته ی همدیگه رو می ریزن رو آب، این یه چیزی می گه اون یکی جواب می ده، خلاصه این وسط مام نشستیم داریم سیر آفاق و انفس می کنیم(اوه چه کلمات قصاری نوشتم).

جونم برات بگه که دیگه کللن همه ی کارای مراد آباد رفته رو هوا، یکی باید بیاد اینجا غضنفرو بگیره! می دونی؟ می گن یه روز بچه های ده بالا اومده بودن اینجا الک دولک بازی، بعد یکی از بچه های الک باز مراد آباد که اسمش غضنفر بود هی به نفع اونا سوتی می داد(اینجاشم پست مدرنه شما از این کلمات نداشتین) بعد بزرگِ الک دولک بازای مراد آباد می گه:

آی بچه ها حریف رو ول کنین بچسبین به غضنفر که نتونه به نفع اونا الک دولک کنه، حالا شده کار ما با این گل ممد و خان بابا!! اینا که قرار بود برن بزنن ریشه ی هر چی ده بالایی و اترک آبادی و کافرستونی و هر چی خلاصه ادم بد رو بکنن. حالا هر روز میان تو میدون ده برای همدیگه رجز می خونن ، هل من مبارز می طلبن! می دونی که اینا انگار کللن کشتی گیرن و ما نمی دونستیم ولی نمی دونم چرا هیشکی دستش برای مشت اول رها نمی شه، مثه اون لات بیست پنج زاری ها می مونن!که هی دو طرف خیابون وا میستن واسه هم فحش و فضیحت می گن.

القصه نه دیگه از مش جواد ماس بند خبری هست! نه عمو گل مراد آفتابی می شه! سبز علی عمو که اصلا ناپدید شده می گن دارو دسته ی باباخان بردنشون ددر دودور! حالا باید بشینیم سر راه ببینیم کی یکی دیگه از راه می رسه و واسه ما می شه " شاباجی" آخرین بار این گل مراد عمو و سبزعلی عمو برامون مادری کردن که اونم بردنشون یه جایی که عرب نی انداخته انگاری.. عمو یارقلی هم بعد چن وقت یه گرد و خاکی راه انداخت و حالا اونم نشسته داره با نوه نتیجه هاش حال و هول می کنه(شرمنده، ادم که می ره مکتب خونه از این اراجیف یاد می گیره)

خان باباجون؛ این روزا حرفای تورو به گوش گرفتم نشستم سر پیری دارم سواد اکابری می خونم، شاید یه وقتی به کارمون بیاد، خدا رو چی دیدی شاید داداش قادر فردا پس فردا از راه رسید، اون وقت نمی گه آخه اویارقلی ما که این همه وقت نبودیم داشتی چیکار می کردی تو این مراد آباد خراب شده که دیگه آب هم نداره تا تو " اویا ری" کنی؟ خوب می گه دیگه، خلاصه خواستم بهت بگم که چرا چن وقته دیگه کم برات کاغذ می فرستم تموم دلیلش همین بود، ولی باور کن روز نیست که من و ننه به یادت نباشیم ، راستی ننه م هم سلام می رسونه، رجب قهوه چی هم دیروز که داشتم از ملاخونه ی ده می اومدم گفت که برات بنویسم دلش برات تنگ شده و اگه وقت کردی یه شب بیا به خوابش و بشین باهاش اختلاط کن..

خوب خان بابا جونم داره دیرم می شه باید برم، الانه که ملای مکتب خونه با ترکه ی آلبالو که توی آب خوابونده دم در ملاخونه منو گیر بندازه و واسه دیر رفتنم کلی تمشیتم کنه ، این بار سعی می کنم زودتر برات نومه بنویسم.

باقی بقای دوست/اویارقلی

فرزند بامداد

2011-06-05T12:31:00.000-07:00

برای: هادی امینیان

گاهی انتظار؛

      شوکرانی است
                  که با طیب خاطرمی نوشیم.

                                    *
جامت پر از شراب،
              گونه هایت ارغوانی
                           ولحظه هایت پر از سوسن و نسترن باد.

                                  **
باد؛
زمزمه های تو را،
                درگوش مرغابیهای آنسوی کاسپین خواهد خواند.

                                ***
بیدار باش؛
          تا فردا
                و فرداهایی،
                    که سرابهای نشسته در نی نی چشمانت
                                                       دریایی شود
                         وکویر چشمانت
                                     دشت سبزی،
                                             به عظمت جلگه ی زیبای گیلان.....

                                      ****
فرزند بامداد؛
          تا نیمروز راه زیادی است.
                                         شب را،
                                            به اتفاق سحر خواهیم کرد....

نیمه شب شانزدهم خرداد 1390

آلوچه دیرخت

2011-06-05T12:28:00.000-07:00

گوجه سبز/هالی دار/ خُلی دار

غروب دریا

2011-06-05T12:08:00.000-07:00

دریای کاسپین/ ساحل حاجی بکنده

ره آورد گیلان

2011-06-05T12:03:00.000-07:00

به قول می ننه(مادربزرگم): ماهی زاک/حدا بیامرز از بس ماهی سفید خورده بود اینا رو قبول نداشت.
پی نوشت: ماهیهای بزرگتر طرف ما نیومدن شرمنده!!

سلام نازنین

2011-05-31T03:12:00.000-07:00

فرتور اختصاصی از گیله مرد

دلم گرفته بود! نه اینکه فکر کنی دردی هست، غصه ای هست، و یا حتی کمبودی و نارسایی ای هست، نه ! بس که این روزها خوش و خرم و سلامتیم، خواستم برایت بنویسم، بنویسم که راحت باش، پشت آن دیوارهایی که خیلی های دیگر هستند و خیلی های دیگر نیز خواهند آمد، چشمانت را ببند و هیچ فکر نکن که علی کوچک ات چگونه بدون تو سر به بالین می گذارد.

نازنینم؛

هیچ غمی، غصه ای و حتی هیچ گرسنه ای دیگر نیست، چه باک اگر مادر علی نتواند از حساب شخصی اش برداشت کند، حال چه فرق دارد که تو باشی و یا که نباشی! روزگار به روال سابق به کام نامردان و مجیزنویسان و ثناگویان است، حالا چه فرق دارد اگر ثناگویی در پیش چشم صدها نفر برای مدح بی موقع اش تو دهنی بخورد؟

چشمش کور! اگر تا تصمیم کبری یا روباه وزاغ خوانده بود باید می فهمید لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود، خوب اگر نخوانده بود چگونه آن روز ، آنجا جلوی آن همه آدم!! توانست لاشه ی متعفن اش را از زمین بلند کند و حرفهای فاضلابی بگوید؟

آخ نازنین؛ دلم برایت تنگ شده، برای آن خنده های ریزت، برای پندهای آموزنده ات از روزگار، برای همه ی همراهی ها، برای دوست داشتن هایت، دلم برای خودت تنگ شده ، نازنین! حالا دارد یک سال می شود که نیستی، چشم بر هم بزنی چهارمین شکوفه ی گیلاس را خواهیم چید؛ اما ، اما، اما به تو قول می دهم، قول می دهم تو پیش از شکوفه ی چهارمین گیلاس خواهی آمد، آنجا در جمع خوبان گاهی فکر کن که :

سیاه ترین ساعات شب به سپیده منتهی است

به انتظارت می مانم تا پیش از چهارمین شکوفه ی گیلاس برگردی.....

مردمي که بيشتر مي فهمند

2011-05-28T03:17:00.000-07:00

مي گويند اسکندر قبل از حمله به ايران، درمانده و مستأصل بود. از خود مي پرسيد که چگونه بايد بر مردمي که از مردم من بيشتر مي فهمند حکومت کنم؟ يکي از مشاوران مي گويد: «کتابهايشان را بسوزان بزرگان و خردمندانشان را بکش و دستور بده به زنان و کودکانشان تجاوز کنند».

اما ظاهراً يکي ديگر از مشاوران (به قول برخي، ارسطو) پاسخ مي دهد: «نيازي به چنين کاري نيست، از ميان مردم آن سرزمين، آنها را که نمي فهمند و کم سوادند، به کارهاي بزرگ بگمار،آنها که مي فهمند و باسوادند، به کارهاي کوچک و پست بگمار!! بي سوادها و نفهم ها هميشه شکرگزار تو خواهند بود و هيچگاه توانايي طغيان نخواهند داشت. فهميده ها و با سوادها هم يا به سرزمينهاي ديگر کوچ مي کنند يا خسته و سرخورده، عمر خود را تا لحظه مرگ، در گوشه اي از آن سرزمين در انزوا سپري خواهند کرد...».
پی نوشت: این متن را مدتها پیش یکی از دوستانم ای میل کرده بود، به نظرم زیبا آمد نگه داشته بودم. حال و هوای این روزها بسیار شبیه این نوشته است به همین جهت بدون دخل و تصرف اینجا گذاشتم.

ناصرحجازی

2011-05-23T12:43:00.000-07:00

روزی که عاشق اش شدم، سال اول راهنمایی بودم.جین پوشیده بود و ساک به دوش ازدرب باشگاه دیهیم(تاج سابق و استقلال شرق بعدی و رسالت امروزی در خیابان نظام آباد) وارد زمین چمن می شد تا تمرین کند.خوش تیپ بود وبعدها فهمیدم مردمی است، نه از جنس آنهایی که از مردمی بودن تنها پزش را می دهند،به معنای واقعی کلمه مرد بود، نه با آتابای ساخت و نه با کسانی که بعد از او در سازمان تربیت بدنی و فدراسیون مسئول بودند، معنای آزاده بودن را تعریف دیگری کرد و به امروزی ها یاد داد که انسانیت یعنی چه؟ هرگز مربی تیم ملی نشد و نخواستند که بشود، که اگر می شد فلان دردانه و بیسار عزیزکرده در تیم او جایی نداشتند، آنگونه که در تیمهای باشگاهی اش نیز همین بود.همیشه ناراحت این مرد بودم که سرانجام چه خواهد شد، حالا با دیدن سیاهه ی عظیم جلوی بیمارستان کسری و شاید فردا در تشییع جنازه ی او قدری آرام بگیرم، این مردم (نه آنهایی که نان به نرخ روز می خورند) قدردان ترین انسانهای روی زمین هستند......

پی نوشت:

1- حال خوشی که نداشتم، این نیز مزید بر علت شد تا ..... دلم می خواست در سوگ اش بیشترین واژه ها را نصیب اش کنم؛ اما افسوس......

2- از باران عزیز برای طراحی و ارسال این پوستر سپاسگزارم، این برادرزاده ی هنرمند ما استعداد عجیبی به خواندن دل آدمها دارد، نمی دانم از کجا فهمید که اینقدر او را دوست داشتم، متشکرم باران جان...

صبح تا ...

2011-05-21T23:13:00.000-07:00

از خواب بلند شدم رفتم صورتم رو بشورم آب قطع شد، بعد رفتم تندی چای دیشب رو گرم کردم بخورم استکان از دستم افتاد شکست، وقتی از خونه می اومدم بیرون خانم همسایه یادش اومد آشغالای روی فرش خونه ش رو که جمع کرده بود باید بریزه رو سر من، خودم رو که تکوندم راه افتادم سمت ماشین، لات و لوتای کوچه نوک چاقو شون رو با بدنه ی ماشین من تیز کرده بودن، ماشین رو روشن کردم راه افتادم ................نه دیگه ادامه نمی دم، فکر می کنین اگه به همین ترتیب ادامه پیدا کنه دقیقا تا نه شب چن تا اتفاق دیگه برام می افته، به نظرتون اصولا تا اون موقع اصلا زنده هستم؟

پی نوشت: این تصویر هیچ ربطی به این نوشته نداره، این دفعه که رفته بودم لنگرود رفتم به مدرسه ی دوره ی ابتدایی م یه سری زدم، این ساختمان سال 54 و 55 مدرسه ی من بود. همینجا نوشتن رو یاد گرفتم، دوسش دارم تا وقتی همینجوری سرپا باشه می رم نگاش می کنم و به یاد اون روزا می افتم.

مکان لنگرود/لب رودخانه/بین آسید حسین وسالی پاکه/تقریبا روبروی فشکالی کوچه/دبستان دولتی پهلوی سابق

مشت حسن و کبلایی قلی

2011-05-16T23:51:00.000-07:00

مثنوی گیلکی و برگردان پارسی
مشته حسن ســـــــــلام علیکوم برار
مشت حسن سلام علیکم برادر

خسته بوبوم تی حَــــــرفه انِدی بدار
خسته شدم کمی حرفاتو نگه دار

چن دی تو موفته گب گونی یکسره
چقد حرف مفت می زنی یکسره

طوطی موسون حرفه کونی قـــرقره
مثل طوطی حرفا رو قرقره می کنی

ایسکالی یم جــــــگر به دندون بگیر
یه خورده دندون به جگر بگیر

بنیش یه جا یک کمی هم جـون بگیر
یه جا بشین کمی هم جون بگیر

بازین بیه حــــــــــــــرفای بهتر بزن
بعدا بیا حرفای بهتری بزن

هر چی تی دیل خـــوانه بــیه زر بزن
هر چی دلت می خواد بیا زر بزن

کبله حـــسن، عیــــــــنه اولاغه لنگی
کبلایی حسن، مثل الاغ لنگی

فهم و شـــعور ندانی چــــون کولنگی
فهم و شعور نداری چون کلنگی

مشته رحیــمه ناز کــونی روزو شب
مشت رحیم رو روزو شب ناز می کنی

دوتّه یی نیــشنین و زنین موفته گب
دوتایی می شینین حرفای مفت می زنین

خوب جا فـــکاشتی تی آغوزه مشتی
جایی خوبی کاشتی گردوت رو(1)

خورده دری ثـــیروته کشـــتی کشتی
داری ثروت رو کشتی کشتی می خوری

هی هنی خنـــــده کـــونی و گب زنی
هی میای خنده می کنی و حرف می زنی

تی کـــــس وکاره امـــره گب لب زنی
با فک و فامیلت حرف و حدیث می زنی

هرچی کـــــشاورزه تو زیــــنده بودی
هر چی کشاورز بود تو زنده شون کردی

دوروغ بوتی هــــی هچی خنده بودی
دروغ گفتی و هی الکی خندیدی

اهل فن و صـــــنعته کار رچ بـــــوما
کار اهل فن و صنعت رو براه شد

جای رئیس چـن ته باقله پچ بـــــوما
به جای ریس چن تا باقالی فروش اومد

خولاصه کــــــوللن همه چی حل بوبو
خلاصه کلا همه چی حل شد

اسبه نصـــــیب و قسمتم نعــــل بوبو
قسمت و نصیب اسب هم نعل شد

هیشکه نیه گورســـــنه ونـــون دانن!
هیشکی گرسنه نیست و نون دارن

حـــــلِه نموردن، ایسکالی جون دانن!
تا حالا نمردن، یه خورده جون دارن

د چی بــــــوگوم تو کوللی کارشناسی
دیگه چی بگم تو کلی کارشناسی

اوستا بوزورگ،کوللی مردوم شناسی
استاد بزرگ، کلی مردم شناسی

کبله قولی! تــی جه رو دس بوخورده
کبلایی قلی! ازت رو دس خورده

مو حـــــیرونم، چوطو تا حال نمورده
من حیرونم، چه طوری تا حالا نمرده

گمـــــون کونم ترسنه از تـــــی هیبت
گمون می کنم از هیبتت می ترسه

زورکی هــــی تئـــــــبه کونه موحبت
زورکی هی بهت محبت می کنه

کبله حسن تی ســر بشــــی داره سر
کبلایی حسن سرت بره بالای دار

دراز بونن تـــــــــــی لشه بازاره سر
جنازه تو دراز کنن توی بازار

هر چی که آتــــــش دره از تی گوره
هر چی آتیش هست از گور توئه

تی حرف دروغ وکارتی شینی زوره
حرفات دروغه و کارای تو زوره

مشته حسن، بمـــــیر، بوشــو جهنم
مشت حسن، بمیر، برو به جهنم

آباد بونه می شهر و خـــونه کم کم
آباد می شه شهر و خونه م کم کم

پی نوشت:
1- گردوبازی/کنایه از اینکه تیرت به هدف می خوره.

عالمی دیگر بباید ساخت و زنو..

2011-05-15T09:28:00.000-07:00

یکم:

این روزها به واسطه ی گرفتاریهای شخصی حال و روز خوشی ندارم، نازنین دوستانم ببخشند اگر جواب کامنت هایشان راآن طور که شایسته است نداده ام، به دل نگیرید و گیله مرد را تنها نگذارید که بسیار دوستتان می دارم و هرگاه صدای قدمهایتان اینجا می پیچد خوشحال می شوم، باشید تا همیشه، تا گیله مرد نیز با دم مسیحایی شما دوستان جان تازه ای بگیرد و ...

دوم:

علت اینکه دو سه بحر طویل در فاصله ی نسبتا کوتاهی روی سایت امد این بود که دوست مهربانی خواست برای نشریه ای که در آنجا سردبیر است چیزی بنویسم، ما هم به جز مطالب جدی همین بحر طویل ها را پیشنهاد کردیم، نمی دانم ان سردبیر محترم اصولا ای میلهای ارسالی مرا باز کرده یا دسته جمعی آنها را به زباله دانی کامپیوتر روانه کرده است، هر چه باشد مهم نیست، همینکه می بینم به مثلا طنزهای آقای ش . ش !! دلخوش کرده است کافی است تا پس از این چنانچه خواستم بحرطویلی بنویسم مختص همین صفحه ی گیله مرد که بسیار دوستش می دارم بنویسم.

سوم:

درست است که بلاگ اسپات کلا فیلتر شده ، اما به دلایل زیادی که یکی هم کیفیت بالای این سرویس دهنده است تا کنون نتوانسته ام خودم را راضی به دل کندن از اینجا کنم، از "هادی عزیز" و یکی دو دوستی که حضوری و تلفنی خواسته اند فکری بکنم بسیار سپاسگزارم؛ حقیقتا خودم نیز بسیار مایلم تا کاری بکنم و از شما چه پنهان تحرکاتی نیز داشته ایم؛ اما تا کنون نتیجه ای حاصل نگردیده، پس تا زمانی که بتوانم کار جدیدی بکنم همینجا خواهم نوشت و از سرویس دهنده های ایرانی استفاده نخواهم کرد.

چهارم:

این گرفتاریهای شخصی باعث شده گاهی در کلاس، محل کار و دربین دوستان کمی بدخلق و عصبی باشم، همینجا از کلیه ی کسانی که ترکش این جنون ادواری مان!! به آنها اصابت کرده است پوزش می طلبم و امیدوارم در آینده ای نزدیک از خجالتشان در بیایم.

با احترام// گیله مرد

آقا غوله

2011-05-13T12:57:00.000-07:00

غوله داشت همینجوری راه می رفت دید بچه گنجیشکه رو زمین افتاده از سرما وگرسنگی و زخم بال و پرش داره می لرزه، از زمین برش داشت خواست بخوردتش، دید هم کوچیکه هم اینکه زخمی و در ضمن خوردن نخوردنش فرقی نمی کنه! سیر نمی شه، آوردش خونه ازش مراقبت کرد تا خوب شد. گنجشکه وقتی خوب شد با نوکش زد چشمای غوله رو دراورد و فرار کرد..

بن لادن / بحر طویل

2011-05-07T08:17:00.000-07:00

پیش نوشت: اگرچه باور نکرده ام "بن لادن" به درک واصل شده باشد؛ اما با فرض اینکه حقیقت داشته باشد نوشتار آتی را قلمی کرده ام. گیله مرد معتقد است تا "بن لادنیسم" زنده است، بن لادن نیز زنده است، مشکل در تفکر است نه در اشخاص!!لطفا دو بار بخوانید.

با احترام//گیله مرد

چون نیک بر احوال جهان یک نظر افکندم ودیدم که فلان آدم بد کز پی کشتار و ترور، پیش ز هر ادم بد بود و به یک چشم به هم بر زدنی عالمی تخریب نمود و ز سر نوکری بر کشور خونخوار و ابر قدرت و مکار، بسی خدمت و خوش رقصی نمود و دم اخر چو که از سکه بیفتاد و دگر سوخته شد مهره ی شطرنج ، بشد دشمن ان کشور بد کینه و در کوه کمر دربدر و خانه به خانه تو بگو لانه به لانه شده آواره و از مال و منال و همه ی ثروت بیش پدری خیر ندید و سرِ آخر خبر آمد که بیا نیک ببین این بوَدش عاقبت آدم دیوانه که در دار جهان چیز نفهمیده کند نوکری و سر رسدش تاریخ مصرف که بباید سوی یک گور روانه بشود..

الغرض،

تا که شنیدیم که بن لادن خونخوار بمرده است و همه مردم آزاده بکوبند و برقصند و بسی شادی کنند؛ اندکی اخبار جهان سیر نمودیم و بدیدیم که آن چهره ی داغان شده از دست هنرمند کسی آمده بیرون که بگویند گرافیست و به ابزاری به نام فتو شاپ گشته مهیا که تو باور کنی این مردک نامرد و پلیدی که بسی ظلم در احوال همه مسلم و نامسلم و هم از عرب و غیر عرب کرده بمرده است و بود خانه ی او در درک و چهره منحوس و بدش گشته به دریا ...

باری،

چو شنیدیم، که دریا شده آلوده از این مهره ی مسموم و خطرناک، کمی غصه بخوردیم و دمی فکر همه کوسه و هم ماهی و هر زنده و جنبده ی دریایی بکردیم وبگفتیم، چرا این تن الوده به دریا بشد و آه چه بوده است گنه آبزیان را....

تا این خبر از ذهن و زبان اوباما جاری، در هر جای جهان ساری بگشت و همه خوشحالی نمودند، طالبان حرف باراک مسخره و هم پی تکذیب گرفتند و بگفتند که زنده است جناب اسامه، هر چه که القصه بگفتند دروغ است و اوباما پی جمع آوری رای درشت است و بخواهد بشود باردگر سرور وهم مهترو آقای همان کشور در ینگه ی دنیا که الهی بزند جز جگر هرکه نهاد آجر اول، که همی کج برود تا به ثریا و نشاید که کنی آدمشان، بس که خبیثند و ندارند، ز انسانیت و آدمیت هیچ نشانی...

القصه،

گمان ان گروه طالب کج فهم و ستمکار، در این دوسیه ی پیش روی ما که نهادیم پی کشف حقیقت به جهان گشت زنیم تا که بدانیم چه شد عاقبت لادن ملعون و چه سان زنده بود، نیک نظر کرده و دیدیم، که بن لادن و لادن زده ها راست بگویند، که این زنده و جاری و ز دست اوباما باز فراری شده و جای دگر مشغول تخریب مخ و ذهن کسان بوده، نه این جسم که افکار خطرناک همین مردک مزدور و خطا پیشه ی بدکار، بود زنده و گه باز بیاید بکند فتنه ای و باز رود، تا به جهان زنده و پاینده ای از ابن بشر هست، چنین قشقرق و ولوله و جنگ و جدل راه بیافتد که برند ثروت ابنای بشر مفت به یک پول سیاهی بخورند، آه الهی که شود گور به گور هر که به ابنای بشر زور بگوید و کند هی ستم ومنت ان بر سر مردم بنهد، جان برادر! چه بگویم ؟ چو بخواهیم که آرام کنیم زندگی و جنگ و جدل هیچ نباشد به جهان، چاره در آن است که بصیرت بکنیم روشنی راه و ز هر دوز و کلک تبرئه جوییم و بر احوال جهان نیک نظر کرده و هم خوب ببینیم.

پس نوشت:

بنابردرخواست سردبیر محترمی تا کنون دو سه بحر طویل با "ملیح کردن اصل داستان" قلمی کرده ام، اما دوست گرامی مورد نظر طنز های به مراتب بی ارزش تر از این را ترجیح می دهد، تا کنون دو بحر طویل از این گونه نوشتار را در گیله مرد گذاشته ام، چنانچه نازنین دوستم همچنان به سلیقه اش پایبند باشد پس از این بحر طویل ها به قالب اصلی اش بر خواهد گشت، ترجیح می دهم به سلیقه ی انگشت شمار خواننده ی خوبم که در گیله مرد دارم احترام گذاشته ودل ببندم تا رسانه هایی که برای حفظ موجودیت خود چاره ای جز دست به عصا رفتن ندارند.

جالیز/ بحرطویل

2011-04-29T23:35:00.000-07:00

یک روز پی گردش و تفریح و تفرج سوی دشتی پر از انواع درخت و بُته و سبزه و خاشاک، نمودیم ره و شاد شدیم، چشم بچرخانده و دیدیم، خدا را چه همه باغ و گل و صیفی و جالیز مصفا، در اطراف نمایان شده و نیک ندیده، لب یک جوی نشستیم و نمودیم دمی خستگی از تن به در و بر سر و صورت هم از آن آب روان ریخته و خوش بشدیم، تا که به خود آمده بودیم، بدیدیم همه نعمت الله، به باغی که در اطراف بُد و ما ز سر خستگی از آن بگذشتیم و ندیدیم، عجب باغ مصفایی و پر بود، تو گویی ز همه حاصل باغات بهشتی که ز هر جای جهان بوده بدین باغ پدید آمده و هیچ کم و کسری دیگر به زمین نیست!

القصه، چو احوال رفیقان نظری نیک نمودیم، بدیدیم، که یاران همه اندر پی رفتن به درون لحظه شماری بکنند و به نظر منتظر فرصت خوبی که نباشد کسی در باغ و سرا لحظه سرآرند و به یک طرفۀالعینی به درون رفته و یک دل ز عزا نیک در آرند و نپرداخته وجهی ره آبادی و منزل بگرفته سوی کار و هنر خویش روند، آه که موجود عجیبی است، همین آدم طماع، که یک دانه ی گندم سبب این همه آلام شده است، شیون و افسوس که از آدم و حوا نگرفتیم کمی پند و همان راه " نیا " رفته و در راه خطا باز دچاریم.

الغرض، چونکه هوا رو به سیاهی و اذان رفته و باغ از خدم و ازحشم و کارکنان گشت تهی، عزم نمودند والخ هر چه به این دسته ی بد کیش خطا کار، گله کرده و از کار خطا برحذر و راه سعادت بنمودیم، ره افتاده و در باغ چنان ولوله برپا بنمودند، که گویی ز ازل باغ نبوده است و به آنی چو مغول غارت صیفی بنمودند و فراری شده و در پی کاشانه برفتیم و خدا داند از احوال من و حرص فراوان که بخوردم که رفیقان همه از اهل گناه اند و ندارد همه ی حرف و سخن در دلشان هیچ اثر، آه ندانم چه کنم تا دمی از کار گنه دست کشیده به کناری بروند و زهمه معصیت و هرچه گنه توبه نمایند و خدا یاد کنند...

باری، چو کمی دور از آن باغ شدیم، یک نفر از آن رفقا شاد و خرامان و خوش و خرم از این کار گنه گفت و خیاری ز همان بقچه ی آویخته بر شانه تعارف بنمود، خنده ای از غیظ و غضب چون بنمودم به دهان برد و به یک چشم به هم بر زدنی گاز زد و چون که کمی مزه ی صیفی به زبان آمده تف کرد و به آن صاحب جالیز و کشاورز چنان فحش و فضیحت بنمود، آخ تو گویی که ز ارث پدرش بود و از آن مرد کشاورزطلبکار ...

حال چه بود قصه و تلخی زکجا بود و چرا محصول آن باغ مصفا، به تلخی زد و آن مردک ناباب، که انبان پر از آن صیفی و از این گنه کرده غزلخوان بُد و در راه بسی خنده و گاهی ز سر لودگی هم رقص نمود، چون به دهن برد که گازی بزند، کام چو زهری شد و انگار که عقرب بزده نیش! به خود رفته فرو و دمی از حال برفت، قصه بگویم تو بدان، ای گل من؛ چون که هوا تار بُد و چشم خیار و کدو نشناخت، چنین مردک ناباب و دغل جای خیار قلمی، چند کدو کرده به انبان و به یک چشم به هم بر زدن از باغ بجست، غافل از این صید خطا، عاقبت هرکه، که نشناخته ره رفته همین است و بباید بکنی نیک نظر، راه ببین و ز سر عقل بشو رهرو و بر مال و منال دگری چشم ببند، باز سپارم به خدایت که ره عقل بگیری زپی و زندگی ات شاد ودلت خرم و هم خانه ات آباد بگردد.

بیچاره مجنون

2011-04-29T23:15:00.000-07:00

لیلی دید مجنون دارد "از دست می رود"، تیری در چله نهاد و به سوی او شلیک کرد، مجنون از خدا خواسته قلبش را در مسیرتیر قرار داد تا برای همیشه قلبش را تقدیم لیلی کند......

پی نوشت: تیرش خیلی اثر گذار بود....

احساس

2011-04-27T14:00:00.000-07:00

احساس می کردم دوستم دارد، خودش هم همین را می گفت، وقتی ناراحت می شدم او هم غصه می خورد، گاهی که کلافه بودم او هم کلافه بود، نمی دانم از کجا شروع شد؛ اما حالا حس می کنم دوستم ندارد، از ناراحتی ام ناراحت نمی شود، وقتی کلافه ام او انگار درکم نمی کند، کاش می دانستم از کجا شروع شد؟

سه گانه

2011-04-25T05:34:00.000-07:00

یکم

داشتیم زیر بار حملات وحشیانه ی صدام خرد و خاکشیر می شدیم، همه ی کشورا از عرب و غیر عرب(به جز سوریه که اینجا حالی می کرد و حولی می گرفت)با اون لعنتی بودن، با چشم خودم دیدم همکلاسیام می رفتن و با تابوت بر می گشتن، داشتم می ترکیدم! نوبت ما شد، رفتیم و به لطف خدا با جسمی سالم؛ اما رو حی پریشون برگشتیم، جنگ که تموم شد خیلی ها (عرب و غیر عرب) خودشونو چسبوندن به ما، وای خدا داشتم دق مرگ می شدم، از تلویزیون که دیدم صدام رفت بالای دار، یه نفس راحت کشیدم و به یاد رفقای از دست رفته م اشک تو چشمام جمع شد.....

دوم

بازی ها حساس شده بود، ایران برای اینکه بره جام جهانی باید بحرین رو تو خاک خودش می برد، تیم رفت اونجا، می گن بازیکنای مارو چیز خور کردن، می گن به روش های ناجوانمردانه متوسل شدن، می گن خیلی کارا کردن، ناراحت ایناش نبودم، دستشون درد نکنه، هر چند با شیوه ی ناجوانمردانه؛ اما بازی رو بردند، ناراحتی من وقتی بود که دیدم بحرینی های نفهم با پرچم یه کشور دیگه وسط زمین رقصیدن، آتیش گرفتم، صبر کردم، حالا همون کشور که یه روزی پرچمش شده بود" دستمال رقص" اون آدمای بی شعور، داره می کشدشون، داره با انواع ابزار و ادوات و سلاحها بهشون حمله می کنه، از ادمکشی بیزارم؛ اما این بار خوشحالم، اصلا هم ناراحت نیستم که اینا دارن می میرن....

سوم

قرار بود یه جایی برای یه بابایی یه کاری رو بکنم، دارم همون کار ی رو که تعهد کردم در نهایت صداقت انجام می دم، بابام یادم داده به تعهدم پایبند باشم، برای اینکه کم نذاشته باشم از توانم بیشتر کار می کنم، حالااون کاری رو که قرار بود من انجام بدم این بابا داره رو نوشته های من انجام می ده، موندم اگه می خواست خودش بکنه دیگه منو می خواد چیکار؟ اگه درست انجام بده نمی سوزم، نوشته های منو ور می داره ببخشید/تر/ می زنه توش، خسته م کرده، دارم از صُب هی حرص می خورم، خدا یه صبری به من بده.....

گیله مرد

سهراب سپهری

2011-04-21T12:25:00.000-07:00

جالبه!! هر سال همین روزا که می شه یاد سهرا ب می افتیم و فیلسوف می شیم. آدمهای جالبی هستیم، شعر رو برای این می خونیم که بگیم روشنفکریم ؛ اما وقت زندگی، می شیم یه آدم دیگه که اگه بپرسیم تو که نیم ساعت پیش چیز دیگه می گفتی می گه:

بابا اونا یه مشت شعره.............

یادش به خیر و نیکی

خسته ام...

2011-04-15T22:22:00.001-07:00

خسته ام،

از دیروزی که دروغ بود

وامروزی که بوی تعفن می دهد،

خسته ام؛

از هر چه لبخندهای مصنوعی

و آزارهای نهانی،

خسته ام؛

ازگریستن،

خندیدن

و از هرچه عادات ناگزیر،

خسته ام؛

از اعتیاد زمان،

از عادت های روزمره ی بی ثمر

و هر چه برخاستن ها و نشستن های بی دلیل،

خسته ام!

از خودم،

تو،

و همه ی لحظه های اضطراب!

خسته ام.......

یادت به خیر خان بابا

2011-04-08T21:52:00.000-07:00

یادت به خیر خان بابا، نیستی که ببینی دور و بر ما چه خبره! نیستی دیگه، نمی دونی که این همه سال این ده بالاییا ماست و کشک و دوغ و پنیر مون رو بردن و خوردن وقرار بود این آسیاب مارو راه بندازن و چن بار تا مرز راه انداختن هم رفتن، نمی دونم گربه عطسه کرد یا کی چشممون زد که راه ننداختن، خوب ننداختن دیگه!!

خدا بگم کی رو چیکار کنه که هر چی بلاست باید سرما مراد آبادیا بیاد! خان بابا جون چن وخته دهاتای اطراف! کللندش شلوغ پلوغه، چن ماه پیش تو یکی از این دهاتای دور یه بنده خدایی علم می گیره دستش راه می افته تو ده شون که چی ما این کدخدا رو نمی خوایم، بعدش همینجوری که می رفته دهاتیای دیگه هم دنبالش راه می افتن و می رن و وقتی می رسن در خونه ی کدخدا، اون ننه مرده که انگار خیلی هم کدخدایی زیر زبونش مزه کرده بود می زاره از ترس جونش! همچین بفهمی نفهمی در می ره و می ره می شینه ور دله کدخدای یکی از دهاتایی که قبلنا با هم سر وسری داشتن و حالا با هم این روزا چاووشی می خونن!

اون وخت، این کدخدا نشسته داره می بینه تموم دهاتای اطرافش همونجوری که همون بلا سرش اومده بود دارن یکی یکی شلوغ پلوغ می کنن، یکی دو تا از همون دهاتا تا امروز کن فیکون شدن و بقیه هم عن قریب درحال جفتک انداختنن، راستش من کللن خوشحالم که دارن حال این کدخداهای نامرد رو می گیرن فقط نمی دونم چرا هیشکی به این گل ممد و باباخان کاری نداره؟

البته همچین مراد آبادیا هم بیکار بیکار نیستنا! اما این گل ممد نمی دونم چی به این دارو دسته ی داش قلی و داش تقی می ده می خورن که عینهو سگای گوش بریده که شکارچیا با خودشون می برن شکار تا مراد آبادیا رو می بینن پارس می کنن و جوونای روغن شهری خورده ی مراد آبادم تا می بینن اوضاع خرابه هر کدوم می رن یه گوشه ای می خزن تا آبا از آسیاب بیفته، البته حق دارن حیونکیا، چیکار کنن خوب! اگه گیر اوباش گل ممد بیفتن ممکنه ببرنشون جایی که می گفتن چیچی کی انداخت! خوب اینام جوونن و ارزو دارن نمی شه ازشون ایراد گرفت.

جون خان بابا چن وقته اصلن حس و حال نومه نوشتن ندارم، الانم که می بینی دارم این کاغذ رو برات سیاه می کنم همینجوری نشسته بودم تو قهوه خونه ی رجب قهوه چی یادم اومد خیلی وقته برات چیزی ننوشتم خواستم همینجوری برات یه شرح حال بنویسم وگرنه قصدم نامه نگاری به اون صورت نبود.

خواستم بدونی که خواهرت (همون عمه قزی) پیر وزمینگیرو خونه نشین شده، می خواستم بگم مش جواد ماس بند کللن ماس بندی رو گذاشت کنار رفته کشک سابی می کنه، عمو یارقلی هنوز یکی به نعل می زنه یکی به میخ، گل ممد هنوز هل من مبارز می طلبه، عمو گل مراد بنده خدا بدجوری چوب این مردونگی شو خورده و خبری ازش نیست، میرز علی چوپپون چون می خواد بعد از گل ممد بشه" دهدار مراد آباد" فعلن هیچی نمی گه، تازه داداشاش هم همچین عزیز شدن که بیا و ببین، عمو سبز علی و زنش که اصلن چنان دارن اذیت می شن که دله مرغا تو آسمون براشون کباب می شه، مشت احمد کشک ساب رو که جوونای ده بد جوری سر به سرش می ذارن هیچ رقمه نمی خواد از خرشیطون بیاد پایین و واسه خاطر فروختن چن تا پاتیل کشک بیشتر به باباخان اینا، هی حرفای درشت درشت می زنه!

خان بابا خدایی تو یه چیز دیگه بودی! می دونی اینا همه دست پرورده ی خودت بودن، ولی هیچکدومشون حتی همون یارقلی عمو و گل مراد که کلی از دهاتیا هواخواهشون هستن، مویی از تو به ارث نبردن، تو وقتی حرف می زدی کسی جرات نداشت تو چشمات نیگا کنه، حالا این روزا باباخان ، گل ممد، مشت احمد کشک ساب، میرز احمد قلمزن و خلاصه شاگردای ریز و درشتت هر کی حرف که می زنه، دهاتیا فقط پای حرفشون می شینن تا ته ماجرا بشه و چن تا پیاله کشک و دوغ نصیبشون بشه وگرنه واسه حرف اینا کسی تره هم خوردنمی کنه.

یعنی خان بابا می شه این گردو خاکی که تو دهاتای اطراف پا شده تا مرادآباد هم برسه؟ من اصلن خوشم نمی یاد این اترک آبادیا، بالا دهیا (که الهی ذلیل شن)، کافرستونیا و خلاصه هر چی ده ریز ودرشت که هست، پاشون به مراد آباد وا بشه، همینا تو این چن ساله دمار از روزگار ما مراد آبادیا درآوردن، نبودی که ببینی چه جوری قالیای دستباف زنای ده رو مفت و مفت دست لاف گرفتن و بردن زیرپای زن و بچه شون انداختن، اون وقت تو خونه ی هر مراد آبادی که بری می بینی یا یه گلیم پاره انداخته یا خیلی که روبه راه باشه یه دونه از همین قالیای بازاری بدرد نخور تو خونه شونه، آی می سوزم وقتی این چیزا رو می شنفم، آی می سوزم!!!

خان بابا، من بهت ایمان دارم، یادمه قبلنا تو نومه ت برام نوشته بودی شازده حمید رو با کمک پیرمردا و جوونای ده چه جوری بیرون انداختین، ولی خان بابا جون شازده حمید خدایی هر چی بود عینه این گل ممد ذلیل شده اینقده بی چشم و رو نبود، اون بدبخت هر چی بود مثه این مرتیکه ی چشم دریده نبود که بیاد راس راس راه بره و مراد آبادیا رو خر کنه! هنوز منتظرم ببینم بالاخره کی این همه وعده وعیداش عملی بشه، راستی داداش قادر هنوز نیومده! ننه از بس روزا گوشه ی ایوون می شینه جاده رو نیگاه می کنه بنده ی خدا چشماش دیگه هیچ جا رو نمی بینه، آخه این چه سرنوشتی بود که نصیب ننه ی ما شد؟ خان بابا دیگه خسته شدم و حرفام تموم شد اگه چیزی یادم اومد می ذارم دفعه ی بعد برات می نویسم.

قربون خان بابا جانم/ اویارقلی

فصل بهار / بحرطویل

2011-03-31T07:16:00.000-07:00

آمده چون فصل بهارو همه جا سبز شد و فرش زمین پر زچمن شد و بیامد به طبیعت گل و سبزه و روان شد همه جا مهر زمین، شاد شدیم چون به دمن شادی و گه رقص نمودیم و زدیم، باعث عیش و طرب عده ی دیگر بشدیم و زدل پیر و جوان غصه ببردیم و دمی غافل از احوال جهان گشته و هر چیز بدی را که به سر بود، فراموش نمودیم و به نوروز دمی غافل از اندوه شدیم و غم و هم رنج ببردیم ز دل، اندکی از درد درون کاسته و خوش به همان آب و هوای خوش و آن دار و درخت، کوه و کمر باز شدیم تا که سر آمد روز تعطیلی و ما باز روان سوی اداره بشدیم و بشنیدیم، ز آن پیر رئیس غر، که چنان درهم و برهم شده این دفتر و آن میز واداره که تو گویی چو به روزی که همه کار بکردیم و همه چسبیده بر میز بُدیم! شاخ چنان غول و هیولا بشکستیم و نمانده است دگر کار نکرده و همه مشکل این مردم سامان، به بر هم زدن چشم، بسی چاره نمودیم و به شکرانه ی این کار بزرگ سجده نمودیم خدا را؛ که چنین هیبتی و همت نیکی که به ما داده و ما شکر گزاریم.

القصه؛

چو از این همه تعطیلی بیجا بگذشتیم، چنان فربه و خمیازه کنان رحل فکندیم و نشستیم روی صندلی و چشم به رایانه و روزنامه بدوختیم و ز احوال جهان چیز! بجستیم و زلیبی و عراق و یمن و اردن و بحرین بگو تا برسی سوریه و ترکیه و مصر و خلاصه به همه کشور بس ریز ودرشتی که ز اسلام نشان دارد و آن مردم رنجور و ستمدیده که چون جهل بود دشمن شان، هیچ ندانند که جاهل به همه امر و امورند و ندانند، و آوخ که چو "انتر "برود باز بیاید روز دیگر سرشان "عنتر" دیگر و بگوید که شما را بدهم "شیر وعسل" این همه از جهل سیاهی است که عمری است بدان تا که به امروز دچاریم و ندانیم که دایم سر کاریم و زآن ینگه ی دنیا بنشینند و نویسند و پس پرده به این انتر و منتر بسپارند و بخندند به ریش همه ی مردم ساده، که در اندیشه ندارند به جز نان و پنیر و کمی هم سبزی تازه که شکم سیر کنند و دمی هم ِسیر بر آن وعده ی میمون نکنند، آه چه گویم که دگر خسته از این شکوه ی بسیار شدم، چشم بر این مشکل بسیار نما باز و بکن چاره که تا خوش شوم و غر نزنم ، آرزویم هست که خوشحال شوی، شاد شوی، خرم و آزاد شوی، جان من این کهنه قبا را که همه باعث این جهل من وتوست، زتن برکن ویکدم زجهان از ره عقل و خرد و منطق و هم دانش امروز، نگاهی بکن و حال و دلت خوش شود و شاد نمایی من و تا باز نویسم چه خوش است نغمه ی مرغان و تو را شاد ببینم.

الغرض؛

شادم و هم چون که ندارم غم نان و به زمین پای چو آهسته گذارم، دگرم حرف و حدیثی زخودم نیست، عزیزم به تو از این همه ی قال و مقال اگهی نیک بدادم که در این مدت تعطیلی چو در کار طرب بودی و یا در سفر و گشت و گذار، نیک بدانی که همه حال جهان چون و چنان است که من گفتم و شاید نشنیدی که کجا تیر و تفنگ است و کجا پای کدامین ننه لنگ است و کجا می بخورند، شادی کنند یا که برقصند، خدا را که تمام بَلَد امت اسلام همه زار و پریشان و ملولند و همه کافر بدکیش و بد اندیش بخندند و بسی شادی و تفریح کنند.

ای گل من؛

شاد بمان، گاه که یاد من و این صفحه ی مغموم بیفتادی و خندیدی و یا شاد شدی، باز بیا و ز سر لطف پیامی بِنِه و یادی از این آرش دلگیر کن و حرف و حدیثی ز سر لطف بگو تا که شودم شاد و نویسم تو بخوانی......

ناز بانو

2011-03-26T14:14:00.000-07:00

کنار ساحل نشسته بودند، سرش را روی شانه ی او گذاشته بود و ناز می کرد! می دانست نازش خریدار دارد، باز ناز می کرد، از مرد خواست تا اگر دوستش دارد در همان روز طوفانی به دریا بزند، مرد رفت، موجی بزرگ آمد و وقتی بر می گشت دیگر از مرد خبری نبود، حالا ناز بانو هر روز کنار دریا می نشیند تا شاید .....

کابوس شبانه

2011-03-25T07:47:00.001-07:00

نیستی،
هرگز نبوده ای!
****
تو؛
رهگذری بودی
که یک شب در کابوس شبانه میهمانم شدی
و در توهم خوابهای طلایی ام،
خانه ای ساختی از بلور
افسوس،
خماری و مستی دیری نپایید و از کابوس رها شدم،
خاطره ی شیرینت را به سینه ی تاریخ می سپارم
و تو را به خداوند آسمان!
بمان تا مرغابی ها بیایند،
تا درختهای آلوچه شکوفه دهند،
تا ………..
****
فرزند نازدار فروردین،
زاد روز تورا از انتهای هستی تبریک خواهم گفت……
- – - – - – - – - – - – - – - – - – - -
سوم فروردین ۱۳۹۰/ کوهین
برای یک متولد هشتم فروردین

نوشته شده در شعر

۴ دیدگاه برای “کابوس شبانه”

edit this ۰۴ فروردین ۱۳۹۰ در ۸:۵۵ ب.ظ1باران از لاهیج

سلام عمو
شبتون بخیر
چه خبرا؟
سال نوتون مبارک
سال پر کار ی داشته باشید
راستی شعرتون خیلی ملیح بود
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در فروردین ۵م, ۱۳۹۰ ۱۲:۱۲ ق.ظ:

درود
ممنون
سلامتی/خبری نیست.
همچنین برای شما..
سپاسگزارم
ملیح بود؟کجاش؟
بدرود
[پاسخ]
edit this ۰۵ فروردین ۱۳۹۰ در ۷:۴۵ ق.ظ2نرگس

متولد هشتم فروردین ، تولدش مبارک
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در فروردین ۵م, ۱۳۹۰ ۱۱:۳۵ ق.ظ:

متولد هشتم فروردین؛
اگر دوباره آمدی…..
بانو نرگس نیز تبریک گفت
[پاسخ]

نوروز 1390

2011-03-25T07:42:00.000-07:00

درود به دوستان؛

پیشاپیشنوروز ۱۳۹۰ را به همه تبریک عرض می کنم. هر چه گفتنی داشتم توی نوشته یزیر گذاشتم؛ اما امیدوارم سال آینده سالی همراه با شادی، بهروزی و موفقیتبرای تمام انسانهای آزاده ی جهان باشه؛ می شه؟!

نـــــــــــوروز اومد دوباره از راه دور

شــــــادی آورد ویک بغل شعر و شور

زمین جــــــوون شد خدا هم می خنده

چشمــــــــــو به روی کار ما می بنده

می دونه ما خیــــــــــلی ستم می کنیم

کمـــــــر برای بنده خــــــــــم می کنیم

می بخشـــــــــه و بـازم ندید می گیره

می دونه بنــده ش چــــــــــقده حقیره

تو ســــالی که گذشت روزایی داشتیم

روزای پر سر وصــــــــــدایی داشتیم

یارانه رو گرفتیــــم و چــــــــــــریدیم

سنگگ و نـــــــــــون بربری خریدیم

هـــــــــــــــزینه ها خدایی شد جهانی

پول حــــــــــــروم، شدش امام زمانی

بنــــــــــــــزین مون قیمت دنیا شدش

خیال نکن محــــــــــــشر کبرا شدش

یه چن روزی غر زدیم واخم و تخم

یه هو یه مرهمی نشست روی زخم

درد گلو خـــــــــوب شد وسرپاشدیم

تو دسته ی آدم خـــــــــوبا جا شدیم

وقتی دیدیم جمــلگی راضـی هستیم

نخورده می شنگول و مست مستیم

راه افتــــــــــــــادیم تلو تلو تو بازار

مست غـــــــرور بودیم و مردم آزار

هرکی می گفت میم سرشو شکوندیم

حرفای خیلی خوشـــکلی می خوندیم

تو باغ و کــــوچه ها همه ش شادیه

پر از شــــــــعوره! پـــــــر از آزادیه

غــــر نزن و نگو که مـــــــن نفهمم

دلیل برام بیــــــــــــــار تا من بفهمم

بگو، تو دنـــــــــــــیا احترام نداریم؟

بیخودی جشن وکنفرانس می ذاریم؟

برام بگو، چی کم داریم مـــــا اینجا؟

فیلمای وســـــــترن و درام و نینجا؟

موشک و ماهواره و هســـته داریم

برای غرب و شــــرقی بسته داریم

بـــــرنامه های توپ داریم خــــدایی

از جـــــایی هم در نمی یاد صــدایی

گشنه گـداها، همـــــــه پـولدار شدن

یه باره مار خـــــــط وخــالدار شدن

خلاصه سال خـــــوبی بود، زورکی

عابد و زاهـــــدا شـــــــــدن پولکی

امیدوارم شاد بمونی هــــــزار سال

عزیز دنیا باشی، جور بیــــــاد فال

تو عید بری ســــفر، نمونی خـونه

خشـــــم عـــیالت نکــــشه زبـــونه

جیبت پـــــر از پول باشــه و تراول

روح توآروم باشه،باشی خوش دل

دعا بکن ســـال دیگه همــین وقت

رهــــا وآزاد باشیم و سفــــید بخت

عـزیز دل، نـــــوروز اومد دوباره

شـــــــادی بکن که مــــوسم بهاره

الهی نوروز تو پیــــــــــروز باشه

هر روزتون همیــشه نوروز باشه

نوروزنامه ی سال قبل رو هم اینجا بخونید

نوشته شده در اجتماعی, شعر طنز

۲۷ دیدگاه برای “نوروز نامه/ ویژه ی نوروز۱۳۹۰”

edit this ۲۳ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۲:۴۰ ق.ظ1هادی

درود به آرش عزیز
الهی سپید بخت ببی ریکه. پیشاپیش تی عیدم موبارک ببی
به اومید سال دیگه هی موقه تی نوروز نومه همره – بوخونیم حال بکونیم
سال، سال، این چند سال
همینه حال و احوال
هر سال می گم دریغ از پارسال
گوله براری قوربون
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۳م, ۱۳۸۹ ۱:۳۴ ق.ظ:

درود به می گوله برار هادی
.
از تی لوطف و تعریف ممنون/خیلی سعی بودم تلخ در نی یه ولی نودونم چی از کار در بوما/اومیدوارم هم پندآموز و هم نوروزی در بوما بی…
برگ سبزیست تحفه ی درویش/چه کند” گیله مرد” ندارد بیش
با احترام
[پاسخ]
edit this ۲۳ اسفند ۱۳۸۹ در ۳:۴۶ ق.ظ2عارف

درود بر شما
گاهی نامه ای می خونی که گویی ا ز زبان خودت هست
نوروز می آد دوباره
شادی میاره تو خونه
یاد دوستای رفته خوش باد
دل هم اندیش در بند شاد باد
ایران زمین آباد باد
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۳م, ۱۳۸۹ ۹:۰۰ ق.ظ:

درود بر شما
سپاسگزارم
[پاسخ]
edit this ۲۳ اسفند ۱۳۸۹ در ۸:۲۸ ق.ظ3فرزین کارگر

درود
آرش جان تی تازه سالم ترا موبارک ببه گوله برار
گیلک بمنی
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۳م, ۱۳۸۹ ۹:۰۰ ق.ظ:

درود برار
براره قوربان
[پاسخ]
edit this ۲۳ اسفند ۱۳۸۹ در ۸:۳۰ ق.ظ4باران از لاهیج

قشنگ بود عمو
خوشمان آمد
بهار نو بر شما مبارک
به امید روزهای خوب
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۳م, ۱۳۸۹ ۸:۵۹ ق.ظ:

سلام
ممنون
[پاسخ]
edit this ۲۳ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۰:۵۱ ق.ظ5سیب کال

باز کن پنجره را
و ببین پرزدن بلبل باغ
که شده مست ز بوی خوش جان بخش بهار
با آرزوی بهترین ها
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۳م, ۱۳۸۹ ۱۲:۴۹ ب.ظ:

سپاسگزارم
[پاسخ]
edit this ۲۳ اسفند ۱۳۸۹ در ۱:۲۹ ب.ظ6gile loy

خرم بو
مونم به روز ایسسم
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۳م, ۱۳۸۹ ۱:۴۴ ب.ظ:

بومام/بوشوم
[پاسخ]
edit this ۲۳ اسفند ۱۳۸۹ در ۲:۰۳ ب.ظ7سینا

سلام
خیای باحال بود زنده باشی.عید رو به شما هم تبریک میگم
این تیکه ش رو همیشه باید بیاد داشته باشم.
تو ســــالی که گذشت روزایی داشتیم
روزای پر سر وصــــــــــدایی داشتیم
یارانه رو گرفتیــــم و چــــــــــــریدیم
سنگگ و نـــــــــــون بربری خریدیم
هـــــــــــــــزینه ها خدایی شد جهانی
پول حــــــــــــروم، شدش امام زمانی
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۳م, ۱۳۸۹ ۳:۴۸ ب.ظ:

درود سینا جان
محبت دارید
اینم به خاطر تعریفی که از من کردید نوش جان
[پاسخ]
edit this ۲۳ اسفند ۱۳۸۹ در ۲:۵۹ ب.ظ8مرضیه

نو بهار است در ان کوش که خوشدل باشی
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۳م, ۱۳۸۹ ۳:۵۰ ب.ظ:

مرضیه خانوم سلام
خوش اومدید/می کوشیم
[پاسخ]
edit this ۲۴ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۱:۵۴ ق.ظ9فریبا

با سلام و احترام
کلام زیبا و شعر های سرشار ازمعنای شما باعث آرامش میگردد و ما را بهاعماق تاریخ و فرهنگ غنی ایرانی میبرد. برای شما آزاده مرد و به قولخودتان گیله مرد آرزوی سالی سرشار از موفقیت مینمایم .
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۴م, ۱۳۸۹ ۱۲:۵۸ ب.ظ:

درود به سرکار خانم معتمدی
از اینکه خوانندگانی مانند شما دارم به خودم می بالم، حضور دوستانی چون شما انگیزه نوشته های بعدی است.
با احترام و تجدید ارادت/ گیله مرد
[پاسخ]
edit this ۲۴ اسفند ۱۳۸۹ در ۱:۲۴ ب.ظ10پدرام مژدهی

سلام آریالا آرش عزیز
نمی دونم منو یادتون هست یا نه، یه مدتی بودم و بعد یه مدتی نبودم اومدم ودیدم خونه و کاشانه مون رو به هم ریختن و بله دیگه دنیای عجیبی شده به هرحال اومدم و یه آدرس جدید تو بلاگها ساختم. فقط اومدم عرض ادبی کنم و بگمکه دوباره اومدم آدرس جدیدم اینه:
http://www.susheeiant.bloghaa.com
اومدم و دوباره وبلاگ خوبتون رو دیدم و خوشحال شدم که هنوز نویسا هستین به امید روزی و رستاخیزی که گرگ گوید ندریم و خر بگوید نچریم
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۴م, ۱۳۸۹ ۱:۵۰ ب.ظ:

درود پدرامم
خوش اومدی
منتظرت بودم و البته نگران از نبودت
تازه از راه رسیدی این فنجان چای اعلای لاهیجان رو نوش جان کن تابعد
[پاسخ]
edit this ۲۴ اسفند ۱۳۸۹ در ۲:۲۹ ب.ظ11sssss

آیا ما بی غیرت های غروب ۲۸ مردادیم؟
این ویدئو را ببینید. منتخبی از روزهای مناظره و حرف های موسوی و کروبیاست. من از روزهای قبل از اطمینان به حرف های مهندس اطمینان داشتم اماخیلی ها نداشتند. وقتی او می گفت می ایستم ، من باور داشتم اما خیلی هانداشتند.
مهدی کروبی را چرا نمی گویید. او هم مرد بود و ایستاد. از لر بودن جوکها مانده بود اما مهدی کروبی نماد شد که لر ها سخت کوش اند ، راست کردار واستوار.
امروز به فراخور کاری که داشتم می کردم ، چشم ام به روزهای ۲۵ مرداد۱۳۳۲ تا ۲۸ مرداد افتاد. وقتی ۲۵ مرداد با بازداشت نصیری که فرمان عزلمصدق را داشت ، کودتا ظاهرا شکست خورد مردم عصبانی ، فردایش درود بر مصدقسر دادند اما امان از دلارها که ۲۸ مرداد اراذل جنوب با قشون شان “جاویدشاه” زنان ، شهر را گرفتند.
نکند ، این روزها سکوت همه گیر شود. نکند بغض آنقدر گلوگیر باشد کهصدای مان در نیاید. نکند ، پنجاه سال بعد ، فرزندان مان ، ما را بیغیرتانی بدانند که مثال مصدق ها را تنها گذاشتیم
[پاسخ]
edit this ۲۴ اسفند ۱۳۸۹ در ۷:۳۳ ب.ظ12gile loy

dorud
tu rafa issam

[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۵م, ۱۳۸۹ ۱۲:۲۷ ب.ظ:

[پاسخ]
edit this ۲۵ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۱:۰۵ ق.ظ13باران از لاهیج

نه من هرگز نمی نالم قرن ها نالیدن بس است می خواهم فریاد کنم اگر نتوانستم سکوت می کنم
خاموش مردن بهتر از نالیدن است
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۵م, ۱۳۸۹ ۱۲:۲۶ ب.ظ:

[پاسخ]
edit this ۲۵ اسفند ۱۳۸۹ در ۲:۲۰ ب.ظ14نیوشا

وووووووووووووووووووی از ای همه رفیقون مو جا بمونسم.خییییییییییییییلی قشنگ بو .تی عیدم موبارک.سال خوبی بداری برار جان.
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۵م, ۱۳۸۹ ۲:۴۲ ب.ظ:

درود به نیوشا
عیب ندانه امه کوللن جا بومونسه ایس سیم
تی عیدم ته موبارک
خودا تا بداری
حله که بومای ای چایه بوخور نوش جون
[پاسخ]

حکایت اویارقلی مرادآبادی

2011-03-25T07:34:00.001-07:00

اویارقلیداشت تو کوچه های مراد آباد راه می رفت که یه هویی دید یه چن تا آدم جدیدتو پس کوچه های ده بد مستی کردن و دارن هی هوار هوار می کنن، رفت جلوگفت:آهای عموها!! اینجا مراد آباده ، جای دادو هوار نیست، حواستون باشهدیگه نبینم اینجا داد و فریاد راه بندازینا…

یکی از اون تازه واردا که اویارقلی نمی شناختش گفت: داااشمون کی باشن؟

اویارقلی هم که خودشو بچه مثبت ده می دونست گفت:

به من می گن اویارقلی ، نوه ی خان بابا و داداشِ قادر! شما کی باشین؟

اون تازه واردا دسته جمعی زدن زیر خنده ویکی شون که انگاری سردسته ی بقیه بود گفته بود:

ماسرورتونیم، گل ممد مارو آورده تو مراد آباد تا آدم تون کنیم، راستش سفارشیه اویارقلی رو که نمی دونم تویی یانه به ما کرده، می گفت این اویارقلیخیلی شوت می زنه، انگاری یه جورایی تنش بد جوری می خاره، حالا اوناویارقلی تویی یا نه؟

اویارقلیهم که از تعجب دهنش وا مونده بود یه خورده من ومن کرد و بعد گفت: آرهاویارقلی منم! اونام برای اینکه یه زهر چشمی همون اول از همه ی دهاتیاگرفته باشن، یه مشت و ماله حسابی به اویارقلی دادن تا حساب کار دستش بیاد!

الغرض؛چن روز پیشا که دلم واسه اویارقلی تنگ شده بود رفتم در خونه شون، ننه شگفت اویارقلی رفته شهر یکی دوروز دیگه بر می گرده، می گم حتما یه سری بهتبزنه، با اینکه تا به حال از ننه اویارقلی دروغ نشنیده بودم، نمی دونم چرااین بار حرفش رو باور نکردم ولی خداحافظی کردم و برگشتم خونه…

دیشب تو خونه نشسته بودم که یکی ار بچه های ده اومد گفت: داریم می ریم دیدن اویارقلی، تو نمی یای؟

پرسیدم: مگه اویارقلی کجاست؟

گفتمگه نمی دونی؟ دارو دسته گل ممد همون روز که رفته بودیم دیدن عمو سبزعلی وگل مراد عمو، ریختن سرش تا می خورد زدنش، الان چن روزی هست که تو خونهبستریه!

فهمیدم چرا اون روز حرف ننه اویارقلی رو باور نکردم، به روی خودم نیاوردم و راه افتادم با بقیه رفتیم دیدن اویارقلی….

اویارقلی که تازه داشت بهتر می شد و کبودی های رو صورتش یواش یواش داشت خوب می شد می گفت:

بیانصاف اینا رحم و مروت ندارن، راه افتادن هر کی که می گفت میم، می گفتن تومی خواستی بگی مشت حسن و می گرفتنش زیر مشت ولگد و تا می خورد می زدنش، تواین هیر و ویر نمی دونم چی شد که این بلاها سر ما اومد…..

ننه اویارقلی با یه سینی پر از چای اومد تو و درحالی که زیرچشمی مارو نیگا می کرد تعارف کرد، یکی برداشتم وگفتم:

زن عمو؛ ما که غریبه نبودیم، اویارقلی مثه داداشمونه، شما که می دونستی چرا چیزی به ما نگفتی؟

بندهخدا در حالی که از پنهون کاری ش خجالت می کشید گفت: پسرم خواستم شما هاکار خودتونو بکنین و یه وقت از وضعیتی که واسه اویارقلی پیش اومده جانخورین، این بود که اون روز راستش رو نگفتم..

یکیدو ساعتی پیش اویارقلی نشستیم، بعد که داشتیم می اومدیم بهش قول دادیم زودبه زود بهش سر بزنیم، برای همین قرار شد هر پنج شیش روز یه بار تو میدون”قلی گشت” دور هم جمع بشیم و خلاصه نذاریم دارو دسته بابا خان و گل ممد هربزی که دلشون می خواد برقصونن…

این چن خط رو هم واسه رفقای اویارقلی که پیغوم داده بودن نوشتم تا خودش بیاد و ماجراهای ده مراد آباد رو از سر بگیره….

ارادتمند همه ی شهریا و دهاتیا:رفیق شفیق اویارقلی

نوشته شده در داستانهای اویارقلی و خان بابا, دسته‌بندی نشده

۲۶ دیدگاه برای “حکایت اویارقلی مراد آبادی”

edit this ۱۴ اسفند ۱۳۸۹ در ۴:۵۰ ب.ظ1فرزین کارگر

درود
تی دس ساق / گیلک بمنی
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۴م, ۱۳۸۹ ۴:۵۲ ب.ظ:

براره قوربان
[پاسخ]
edit this ۱۴ اسفند ۱۳۸۹ در ۵:۳۷ ب.ظ2gile loy

qoli gasht e men ta inam

[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۴م, ۱۳۸۹ ۵:۴۰ ب.ظ:

درود گیله لو
.
مو قولی گشت مئن کاری ندانم اویارقول شونه او را……
[پاسخ]
edit this ۱۴ اسفند ۱۳۸۹ در ۵:۴۷ ب.ظ3gile loy

xa or iar qoli e bugu mi rafa beise
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۴م, ۱۳۸۹ ۵:۵۵ ب.ظ:

باشه مو اینه گونم بقیه با خودش…..
[پاسخ]
edit this ۱۴ اسفند ۱۳۸۹ در ۷:۵۷ ب.ظ4هادی

سلااااااااام گیله مرد
گونم مرادآباد تور هوایی ندانه یه سر بشوم اوره!!
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۴م, ۱۳۸۹ ۸:۴۳ ب.ظ:

سلام
دانه گوله هادی ولی دیر بومای الون د فقط کاسگر محله بیلیط بومونسه/خوانی؟
[پاسخ]
edit this ۱۴ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۱:۴۰ ب.ظ5میرزا قشمشم

آقا ما هی به تو گفتیم یه بلایی سر ِ اویارقلی اومده تو گفتی نه!
دیدی جوون مظلوم رو پر پر کردن؟
چرا الکی میگی حالش خوبه؟ من که می دونم تو آی سی یو هست و دکتر ها قطع امید کردن ..
آی ایها الناس بلند شین … نذارین خون ِ جوون مردم رو زمین پامال بشه … بلند شین بریم خونه گل ممد رو رو سرش خراب کنیم ..
همه پشت ِ سر ِ من شعار بدین:
های ، شمالی غیرتت کو؟ گیله حمایتت کو؟
(ببینیم میتونم این مردم رو به شور بیارم و ازین نمد یه کلاهی هم واسهخودم دست و پا کنم – البت به یاد ِ داستان ِ رجل سیاسی نوشته ی جمال زاده)
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۵م, ۱۳۸۹ ۱۲:۱۶ ق.ظ:

درود آمیرزا
راستش وقتی دیدیم دلیل غیبت اویارقلی رو فهمیدی ناچار شدیم قضیه رو رسانهای کنیم، از اونجا که ما کللن اهل جنجال های رسانه ای نیستیم پیاز داغش روکمتر ریختیم که یه وقت به قول “قشمشم” خدای نکرده زبونم به دیوار روملال!! شور حسینی راه نیفته و قس علی هذا (می بینی ما چقذه بخیلیم؟)
اون وقت تو این مراد آبادی که آسیاب بادی شون هنوز که هنوز راه نیفتاده “آی سی یو” کجا بوده که اویارقلی رو برده باشن اونجا؟
ننه ش تو خونه با زرچوبه و یه مشت دارو که از عطاری ده خریده داره درمونشمی کنه، تازه شم از اون دکترای بی کفایت و بی خدای کافرستون که حتی یهرکعت نماز نخوندن خیلی بی تر تره….
باقی بقایت
[پاسخ]
edit this ۱۵ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۱:۳۱ ق.ظ6سیب کال

متشکرم از پیامتون
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۵م, ۱۳۸۹ ۱۱:۴۸ ق.ظ:

خواهش می کنم
[پاسخ]
edit this ۱۶ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۱:۳۱ ق.ظ7مهرداد

[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۶م, ۱۳۸۹ ۱:۴۶ ب.ظ:

درود
سپاسگزارم
[پاسخ]
edit this ۱۷ اسفند ۱۳۸۹ در ۸:۵۳ ق.ظ8نرگس

با امید بهبودی اویارقلی ها
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۷م, ۱۳۸۹ ۱۲:۳۷ ب.ظ:

سپاسگزارم خانوم نرگس/اویارقلی هم تشکر کرد
[پاسخ]
edit this ۱۷ اسفند ۱۳۸۹ در ۹:۲۱ ب.ظ9هادی

درود دوباره بر گیله مرد
کاسگر محله!!! هر دفه اینه ایسمه ایشتونم یاد قدیم ، مراسم قمه زنی دکئنم کوللن مه اوره جی خوش نئنه.
اگه ببو پرواز بعدی اگه توپولف نیه مئبه یته جا بوفه درنظر بگیر.
برار قوربون
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۷م, ۱۳۸۹ ۱۱:۱۲ ب.ظ:

درود به هادی
.
راستش انزیل محله بیلیط “کوللن” باد بوده! مونتها نخواسم شمه ره پیشنهادبدام! دونی که ئو د از کاسگر محله بدتره! ولی خوب اگه دوس دانی یه ته تیویسین سرادام! البته کاسگر محله بیلیط پرواز خارجی ایسه ولی انزیل محلهفقط توپولف بومونسه…
خود دانی از مو ایشتونی هو آبچالکی از همه جا بهتره اگرچه تا حالا نوشومولی ئی دفعه که بوما بوم لنگورود پورس و جو بودم بوتن جای با صفایی ایسهیا…
تی قوربون
[پاسخ]
edit this ۱۸ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۲:۰۳ ق.ظ10هادی

درود آرش جان
ترسنم زیاد دس دس بکونم آخرسر چالکیاسرم امره گیر نیای ، هر جا تو خودش!! تشخیص دئنی یته صادر بکون.
پیرابی برار.
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۸م, ۱۳۸۹ ۱۲:۲۵ ق.ظ:

درود
هی الون یه ته بیلیط تی ویسن صادیر بودم به مقصد می قلب/تشیف بار در خدمتیم/بیلیط هدم نسیم تی واسی بارده/تی قوربون….
[پاسخ]
edit this ۱۸ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۲:۰۵ ب.ظ11پروانه

سلام خوبی شما ؟بالاخره پیداتون کردم البته تازه دیروز برگشتم و دوباره سرزدن به وبلاگ دوستان را شروع کردم یه عالم حرف دارم !
امان از دست گل ممد ؟! کی گورش رو گم میکنه ؟! مردم آبادی کمی نفس تازهکنند؟! دستم شدیدا درد میکنه تایپ کردن برام سخت شده ! شاید فقط بتونممطالب رو بخونم !
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۸م, ۱۳۸۹ ۲:۱۷ ب.ظ:

درود
ممنون
دستتون چرا درد می کنه؟
خدا بد نده
از کجا برگشتید
خوشحالم که اومدید
وقت به خیر
[پاسخ]
edit this ۱۸ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۲:۴۹ ب.ظ12پروانه

راستی دوست عزیز وبلاگ خوابگرد هم آدرسش تغییر کرده ؟!
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۸م, ۱۳۸۹ ۲:۰۰ ب.ظ:

درود
نمی دونم اگه پیدا کردم خبرتون می کنم
[پاسخ]
edit this ۱۸ اسفند ۱۳۸۹ در ۲:۲۳ ب.ظ13پروانه

دار ودسته گل ممد مهمونی دعوتمون کرده بودن !!!
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۸م, ۱۳۸۹ ۵:۱۲ ب.ظ:

الهی بمیرن/الهی جزز جیگر بگیرن….
[پاسخ]

پانزدهم اسفند / روز درختکاری

2011-03-25T07:14:00.001-07:00

بیین بَشیم بَرَم داره گلاونیم
خودا می ننه بوزرگه بیامورزی، خودا بیامورز خیلی وقتون نیشت اَمِه ور اَمِه به حرف از قدیم گوت. مَه یاد دَره یه شوُ اینه بوتَم ننه ایسکالی اَمِه به از قدیمون گب بزن، یه ذره خُو مغزه فیشار بارده بُوته:
دونین زاکون؛ او قدیم ندیمون اَمه رسم و رسومات خوبی داشتیم، مثلن وقتی دو ته جوون همدیگره اَمره عروسی گودن، شوُ عروسی یه ته دیرخت یادگاری ویسین کاشتن، اونه گوتن بَرَم دار.
بوتم خو ننه؛ بَرَم دار چی بُو؟ ته یاد دره؟ بوته اَهن برا، او لیمو داره بیدِین می شُوخاخُور خونِه حیاط مئن دره؟ او مُو و تی پیله آقه بَرَم دار بُو.
دوباره اینه بُوتم ننه چُوطو بَرَم دار کاشتین ؟
خودا بیامرزهنده خُو مُخه فیشار بارده بُوته:
زاک تنام ئی نیصفه شوئه اَمه ره گیر باردی یا! اوصول الدین پُورسَنی؟بَرَم دار بَرَم دار بُو دِ زاک!
هَنده خواهش ایلتماس بُودم بُوتم ننه بگو دِ!
پیرزناکه بیچاره که از دست خو خُل و چِل نوه ئان راه خلاصی نداشت بُوته:
خَیله خوب، بَشین مِه به یه ته تازه چایی بارین تا شیمه ویسین تعریف بُونم!
ننه چای بوخورده پَس، اینه سَرَ گب بازا بُوی، بُوته:
ولله مه زیاد یاد دننِه ، تی پیله آقه خودا بیامرز او زمون یه ته رشید مرداک آدم بُو، ولی مو زیاد سین وسال نداشتم، شوُ عروسی، بوته مش صوغرا ویریس بَشیم بَرَم داره گلاو نیم بیم!
عروس داماد؛ قَبله خُوتن شون حیاط مئن یه ته چالکه کندن، بازین دونفری یه ته داره نهاله که خیلی یَم کوشتای بُو ویتن او چالکِه مئن کاشتن، او لیمو داره که شَمه الون شنین اونه فَچکنین، مونو شیمه پیله آقه اَمِه شُو عروسی بکاشتیم، ایسه بَشین بَنین بُوخسین فردایی صُوب خیلی مهمون دانیم، ویرسین!
الون خیلی ساله که ننه بمورده، او لیمو دار اللانی هُو حیاط مئن دره، ولی دِ از می ننه شُو خاخور که اینه ایسم “بلور” بو و می پئر عمه بو و امه اینه گوتیم “عمه بلور” خبری نیه.
ایمشو مَه یاد بومای خودایی او زمونون چی رسومی داشتیم اَمه گیله مَردون و زَنون، چَن وَخت پیشونه یه جا بنویشته بوم خوانم بُوشوم جنگلون گیلون یه خورده اوکسیژن بی رَم، یه ته از ریفقون می ویسین بنویشته:
آخه برا دِ از گیلون جنگلون هیچچی نومونسه که تو بییه ایستفاده بونی.
البته ئی اَمه ریفیق حق دانه ایتو بُوگِه ، ولی خودایی فکر کُونم نیا کُونم هَنده با همه ی پُوشت گوش اگنِن” مسئولین گیلان” امه گیلون هوطو سبزه، خُو تا می ننه و تی ننه و می پیله آقه و تی پیله آقه ایطو زحمت نکشه بُون که الون هی چار ته دارو دیرختَه م دِ ننا بو سی شاهی صنار اوکسیژن می و تی ویسین تولید بونی که! نا بُو؟
بازین دوباره بَنیشتَم فیکر بودم و ئی بَرَم دار گلاودَنه از دیدگاه فلسفی نیا بودم، بیدِم خُو ئی هَچی هیطُو کشکی پشکی نَبو، چره شوُ عروسی باید بَرَم دار گلاونن؟ بفامسَم ئی کار با عروس داماد جشن و سرور بی ربط نَبو، بیدِم خُو او دار یعنی یه ته نهال، ئی پیوندم یعنی یه نهال نورس و ایشون به هم ربط دانه، خُو وقتی یه ته نهال کارنی، بازین اونه موراقبت کُونی، بوزورگا بَنه و تَه میوه دِنه، دقیقا عینه یه ته زیندگی که اونه از شوُ عروسی باید موراقبت گودن تا میوه ی زیندگی که او زمونون هَف هَش دَه ته زاک و زوک بو اینه شی برسی.
خودایی ئی روزیگار مئن که نشانه هَف هَش دَه ته زاک و زوک بُوزورگاودن، ولی شانه هَف هَش دَه ته دیرَخت کاشتن تا هی زاک وزوک ایمروزی هُو دیرَختونه میوا بوخورن، نشانه؟
پس بیین با هم بَشیم بَرَم داره گلاونیم، هَنین؟

برگردان فارسی
بیاین بریم ” بَرَم دار”رو چال کنیم

خدا مادربزرگ منو بیامرزه، خدا بیامرز خیلی وقتها می نشست پیش ما و برامون از قدیمها می گفت. یادم می یاد یه شب بهش گفتم: مادر بزرگ یه خورده برامون از قدیمها حرف بزن.
قدری به مغزش فشار اورد و گفت:
می دونین بچه ها، اون قدیم ندیمها ما رسم ورسوم خوبی داشتیم، مثلا وقتی دو تا جوون با همدیگر ازدواج می کردن، شب عروسی یه درخت برای یادگاری می کاشتن، بهش می گفتن:”برم دار”(۱)
گفتم خوب مادربزرگ؛”برم دار”چی بود؟یادت هست؟گفت آره برادر، اون درخت لیمو رو دیدین که تو خونه ی خواهر شوهرم هست؟ اون ” برم دار” من و پدر بزرگت بود.
دوباره بهش گفتم : مادر بزرگ چطوری” برم دار” می کاشتین؟
خدا بیامرز باز هم به مخش فشار آورد و گفت:
بچه جون تو هم نصفه شبی ما رو گیر آوردی ها !اصول دین می پرسی؟” برم دار برم داره “دیگه بچه!
باز هم خواهش التماس کردم گفتم: مادر بزرگ بگو دیگه!
پیرزن بیچاره که ازدست نوه های خل و چلش راه خلاصی نداشت گفت:
خیلی خوب، برید یه چای تازه دم برام بیارین تا براتون تعریف کنم!
مادر بزرگ بعد از خوردن چای سر صحبتش باز شد و گفت:
والله من زیاد یادم نیست، بابا بزرگت خدابیامرزاون وقتا یه مرد رشید بود، ولی من سن وسال زیادی نداشتم، شب عروسی، گفت مش صغرا پاشو بریم ” برم دار”رو چال کنیم و بیاییم!
عروس و داماد؛ قبل از خواب می رفتن توی حیاط یه چاله می کندن، بعد دو نفری یه نهال درخت رو که خیلی هم کوچک بود توی اون چاله می کاشتن، اون درخت لیمو که شما الان ازش بالا می رین، من و بابا بزرگتون شب عروسی مون کاشتیم،حالا برین بگیرین بخوابین فرداصبح خیلی مهمون داریم،پاشین!
الان سالهای زیادیه که مادر بزرگ مرده،اون درخت لیمو هنوزتوی همون حیاط هست، ولی از خواهر شوهر مادربزرگم که اسمش”بلور” بود و عمه ی پدرم بود و ما بهش می گفتیم”عمه بلور”خبری نیست.
امشب یادم اومد خدایی اون زمانها چه رسمهایی داشتیم ما گیله مردان وزنان،چند وقت پیش ها جایی نوشته بودم :
می خوام برم جنگلهای گیلان کمی اکسیژن بگیرم، یکی از رفقابرام نوشت:
آخه برادردیگه از جنگلهای گیلان چیزی نمونده که تو بیای استفاده کنی.
البته این رفیقمون حق داره اینجوری بگه، ولی خدایی فکر می کنم نگاه می کنم بازهم با همه ی پشت گوش انداختن ” مسئولین گیلان”گیلان ما همونطور سبز هست، خوب تا مادر بزرگ من ، مادر بزرگ تو ، بابا بزرگ من و بابابزرگ تواینطور زحمت نکشیده بودن که الان همین چهارتا دار و درخت هم دیگه نمونده بود تا سی شاهی صنار اکسیژن برای من وتو تولید کنه! مونده بود؟
بعدا دوباره نشستم فکر کردم و این”برام دار”چال کردن رواز دیدگاه فلسفی نگاه کردم،دیدم خوب این الکی همینطور کشکی پشکی نبود، چرا شب عروسی باید “برم دار” چال کنن؟فهمیدم این کار با جشن و سرورعروس و داماد بی ربط نبود، دیدم خوب اون درخت یعنی یه نهال، این پیوندهم یعنی یه نهال نورس و اینها به هم ربط دارن،خوب وقتی نهالی رو می کاری،بعدا ازش مراقبت می کنی، بزرگ می شه و بهت میوه می ده، دقیقا مانند یه زندگی که از شب عروسی باید ازش مراقبت کنی تا میوه ی زندگی که اون زمانها هفت هشت ده تا بچه مچه بود برسه.
خدایی توی این روزگار که نمی شه هفت هشت ده تا بچه مچه بزرگ کنی، ولی می شه هفت هشت ده تا درخت بکاری تا همین بچه مچه ها ی امروزی میوه ی همون درختا رو بخورن، نمی شه؟
پس بیایین باهم بریم”برم دار”رو چال کنیم، می یاین؟
پانوشت:
۱- برم دار: رسم بود که عروس و داماد شب عروسی نهالی که معمولا از یک درخت میوه بود غرس می کردند و نامش هم به “برم دار” معروف بود.
پی نوشت:

این نوشته برای یکی از نشریات گیلان نوشته شده بود، متاسفانه با توقف انتشار آن نشریه اینجا منتشر می شود، کاستی هایش را ببخشید.

نوشته شده در اجتماعی

۴۰ دیدگاه برای “پانزدهم اسفند/ روز درختکاری”

edit this ۰۶ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۰:۲۷ ب.ظ1عارف

درود بر شما
مبارک باشه خوه جدید….
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۷م, ۱۳۸۹ ۲:۴۰ ب.ظ:

درود بر عارف عزیزم مرسی از لطفت.
[پاسخ]
edit this ۰۶ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۱:۲۹ ب.ظ2هادی

درود بر آرش عزیز
گونم نبونه امو هو هف هشته زاک باریم!! برم دار بیخیال ببیم برا؟؟
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۷م, ۱۳۸۹ ۲:۴۲ ب.ظ:

سلام هادی جون/هر جور دوس دانی هو کاره بکون ولی او هف هش ده ته زاک بازین میوه هم خانه نا!! مو بوتم تو دوس ندانی گوش نکون/تی قوربون
[پاسخ]
edit this ۰۷ اسفند ۱۳۸۹ در ۲:۰۵ ب.ظ3پریا

سلام گیله مرد نازنین ، خونه جدیدتون مبارک! / با امید به اینکه در زنده نگه داشتن رسم و رسوم قدیمی ها وفادار و پایبند باشیم . موفق باشید و سلامت
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۷م, ۱۳۸۹ ۲:۴۲ ب.ظ:

سلام به پری بانو، سپاسگزارم/تلاشمان را می کنیم/نتیجه مهم نیست هر چه می خواهد باشد.
[پاسخ]
edit this ۰۷ اسفند ۱۳۸۹ در ۴:۲۹ ب.ظ4رگس

خونه جدید مبارکخخخخخونه خونه
[پاسخ]
edit this ۰۷ اسفند ۱۳۸۹ در ۴:۳۰ ب.ظ5نرگس

خونه جدید مبارک
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۸م, ۱۳۸۹ ۲:۳۱ ب.ظ:

درود به خانوم نرگس
.
سپاسگزارم
[پاسخ]
edit this ۰۷ اسفند ۱۳۸۹ در ۵:۱۵ ب.ظ6هادی

سلام بلا می سر
مگه نشتوسی وزارت بازرگانی بوته مردوم دِ نگران میوه و … نبون؟!!! تازه اگه ده ته زاک بداری ماهانه یک میلیون و خورده ای تومن فقط یارانه هگینی!! حالا هنده بگو دار بکاریم!
همیشه پاینده ببی گوله برا. مو قول دئنم پونزدهم ئی ماه دوتته درخت میوه بکارم به اسم تو.
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۸م, ۱۳۸۹ ۲:۲۳ ب.ظ:

سلام گوله هادی
.
امه که “کوللن” ته دوس دانیم!! چی زاک زوک بداری یا نداری!!
[پاسخ]
edit this ۰۷ اسفند ۱۳۸۹ در ۷:۳۵ ب.ظ7سینا

سلام و هزاران درود بر شما بابت زنده نگاه داشتن زبان گیلیگی.درسته که برگردان به زبان فارسی رو گذاشته بودین اما اصل لذت بهمون بود که به زبان اصلی بخونیم.الحق رسم و رسومات جالبی تو گیلان بوده و هست البته امروز کمی پایبندی به اونها کم شده
خدا رحمت کنه مادربزرگ شما رو.
تی پست امی دیله صفا بدا
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۸م, ۱۳۸۹ ۲:۲۲ ب.ظ:

درود به سینا
.
تی قوربون برار
[پاسخ]
edit this ۰۷ اسفند ۱۳۸۹ در ۷:۳۶ ب.ظ8سینا

اون بالا گیلکی رو اشتباه نوشتم
[پاسخ]
edit this ۰۷ اسفند ۱۳۸۹ در ۸:۵۷ ب.ظ9gile loy

dorud
mi paiAm buma
xorom kAr bodi xAlA rika
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۸م, ۱۳۸۹ ۲:۲۲ ب.ظ:

درود گیله لوی
.
سپاسگزارم
[پاسخ]
edit this ۰۸ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۲:۱۵ ب.ظ10باران از لاهیج

سلام عمو
منزل نو مبارک
خوشم می یاد که …
خوشم می یاد دیگه کلا
خوب هستید؟
بنده بهترم خدا رو شکر
دیروز و امروز اینقدر کار داشتم که خدا می دونه
فعلناش
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۸م, ۱۳۸۹ ۲:۲۱ ب.ظ:

درود به باران
.
ممنون
[پاسخ]
edit this ۰۸ اسفند ۱۳۸۹ در ۵:۱۸ ب.ظ11باران از لاهیج

عمو گیلانی گیلان ما طبیعت بکر داره نه کسی می کاره نه تزیینش می کنه
همینطور خداییش قشنگه
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۸م, ۱۳۸۹ ۸:۳۷ ب.ظ:

درود
.
همین قشنگی ش باعث شده هیشکی به فکرش نباشه
روزگارخوش
[پاسخ]
edit this ۰۹ اسفند ۱۳۸۹ در ۳:۴۵ ب.ظ12فرهنگ

سلام اداش
با ایجازه شمرئ تؤشکئ بَزم.
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۹م, ۱۳۸۹ ۹:۱۳ ب.ظ:

درود برار
.
منم شمه ره توشکه بزام
[پاسخ]
edit this ۱۰ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۰:۴۳ ق.ظ13فرزین کارگر

درود
آرش جان تی دست درد نوکونه تی مطلب خیلی زیبا بو
گیلک بمنی
[پاسخ]
edit this ۱۰ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۱:۰۴ ق.ظ14نویسنده

درود فرزین جان لطف داری
[پاسخ]
edit this ۱۰ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۱:۱۳ ق.ظ15gile loy

dorud
chere ma peivand nodi
de i rozon arusi ko nay ke baram dAr kAri bebi
bea hito baram dAr bekArim
[پاسخ]
edit this ۱۰ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۱:۲۲ ق.ظ16نویسنده

درود گیله لو
.
چشم
[پاسخ]
edit this ۱۰ اسفند ۱۳۸۹ در ۵:۰۲ ب.ظ17فرشته

سلام
خیلی خوب بود .
[پاسخ]
edit this ۱۰ اسفند ۱۳۸۹ در ۶:۲۵ ب.ظ18نویسنده

سلام
قابل شما رونداشت.
[پاسخ]
edit this ۱۰ اسفند ۱۳۸۹ در ۹:۰۹ ب.ظ19محمد ساکی

که زندان مرا باور مباد …
که زندان مرا بارو مباد
جز پوستی که بر استخوانم.
باروئی آری،
اما
گرد بر گرد جهان
نه فرا گرد تنهائی جانم.
آه
آرزو! آرزو!
***
پیازینه پوستوار حصاری
که با خلوت خویش چون به خالی بنشینیم
هفت دربازه فراز آید
بر نیاز و تعلق جان.
فرو بسته باد و
فرو بسته تر،
و با هر در بازه
هفت قفل ِ آهنجوش ِگران!
آه
آرزو!آرزو
احمد شاملو
[پاسخ]
edit this ۱۰ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۱:۵۹ ب.ظ20نویسنده

سپاسگزارم محمد ساکی عزیز ازحضورتان
[پاسخ]
edit this ۱۱ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۰:۰۱ ق.ظ21سیب کال

خدا بیامرزه شیمه پیله ماره
خدا سبز بکنه اینه خاکه و شمره هم نگه دار ببه.
آمین
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۱م, ۱۳۸۹ ۱۲:۲۰ ب.ظ:

درود بر شما
سپاسگزارم
[پاسخ]
edit this ۱۷ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۱:۱۸ ب.ظ22Sepide

Salam arash e aziz
merci ke baaz hastid va minevisid
lezzat bordam az in matn
va kheyli narahat shodam ke dar omram hatta 1 derakht nakashtam
kash 1 roozi
be hamin zoodi
ye derakht
ke pas az marg az man be yaadegar bemoone
yade “mamanbozorget” gerami
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۷م, ۱۳۸۹ ۱۱:۴۰ ب.ظ:

درود
لطف دارید
قابل نداشت
منم خیلی درخت نکاشم و لی امسال هادی جان لطف کرده دوتا به یاد من کاشته
یکی کاج
دومی زیتون
از شما و هادی جان ممنونم
[پاسخ]
edit this ۱۸ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۲:۲۰ ب.ظ23پروانه

دوست عزیز چقدر نهال بکاریم و هرسال شاهد نابودیشان باشیم ؟!
روزگار مادر بزرگ و پدر بزرگ هامون برای درختان هم ارزش قائل بودند ! آخ دستم!
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۸م, ۱۳۸۹ ۲:۰۱ ب.ظ:

درود بر شما
ما هم باید بکاریم…
[پاسخ]
edit this ۲۸ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۲:۱۸ ب.ظ24باران از لاهیج

با خوبی ها و بدی ها، هرآنچه که بود؛ برگی دیگر از دفتر روزگار ورق خورد، برگ دیگری از درخت زمان بر زمین افتاد، سالی دیگر گذشت روزهایت بهاری و بهارت جاودانه باد
با بهترین ارزوها برای شما بزرگوار
سال نو پیشاپیش مبارک
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۲۸م, ۱۳۸۹ ۱۲:۴۳ ب.ظ:

خجالتم دادید باران گرامی
[پاسخ]
edit this ۲۸ اسفند ۱۳۸۹ در ۲:۲۰ ب.ظ25پروانه

میخواهم در سال جدید
گل بکارم !
باران درو کنم !
بنفشه بروید !
رنگین کمان بچینم !
نگین کوچک آبی به گردنم بیاویزم !
طوق نیلوفری به چشم بیاید !
اگر خدا بخواهد !
بهار ۹۰ را پیشاپیش تبریک عرض می نمایم
شاد باشید !
[پاسخ]
edit this ۲۸ اسفند ۱۳۸۹ در ۸:۲۳ ب.ظ26باران از لاهیج

بوسه بر نسیم که بوی بهارم آورد.
بوسه بر دهانی که به شوق رهایی شکفت
بوسه بر بهار
بهار
بهار
شادترین روزها از آن هر که شایسته آن است
نوروزگارانتان پر لذت شادی و مهر
[پاسخ]

آدرس جدید

2011-02-25T09:32:00.000-08:00

درود به همه ی دوستان

تا مجال بعد که بتوانیم بدون فیلتر شکن درهای بلاگ اسپات را بازکنیم، اینجا نخواهم بود، برای خواندن نوشته های جدید به این آدرس تشریف بیاورید.

http://gilemards.bloghaa.com/

با احترام وارادت: گیله مرد

حق با سروش بود

2011-02-25T08:03:00.000-08:00

یکم:

ابانماه امسال در مراسم سوم سینا در تازه آباد رشت،” سروش” حرفی زد که کوتاه و موجز و مفید بود، گفت:

اینها!!کسی نیستند، ما همیشه ازآدمهای پاچه خار!!ضربه می خوریم، وگرنه تمام اینحرفهایی که می گویند ما ال و بل و جیم بلیم حرف مفتی بیش نیست……

دوم:

هفتهی پیش(ظاهراپنجشنبه) توی کافی شاپ! نشسته بودیم، موبایل یکی از دوستان(ششتیغه و بسیار خوش صورت) زنگ خورد! دوستمان رنگ به رنگ شد، پرسیدیم: چه شد؟فرمودند : فلان جا فلان خبر شده! پرسیدم از کجا بود؟ فرمودند : از فلانجای محلمان بود گفتند :آماده باشی زود خودت را برسان…

فهمیدیم بععععله، طرف هم آره!! و حق با سروش بود و ….

سوم:

بهشکر خدای توانا پس از بیست و یک ماه بیکاری، به همت دوست نازنینی جاییمشغول شده ایم، نمی دانم عاقبت کار به کجا خواهد انجامید، تنها از خداوندبزرگ می خواهم به آن دوست جزای کار نیکش را بدهد و به من نیز توانی، کهخودم باشم و هیچگاه برای لقمه نانی خودم را نفروشم……

چهارم:

کلاسهای درس نیز کماکان برقرار است، به جز تنظیم…… بقیه ی درسهای این ترم دوست داشتنی و البته

تخصصی است، این روزهای آخر دارد بسیار کند می گذرد، برای ما که می خواهیم در صورت” ریپ نزدن این مخ تعمیری مان” ادامه دهیم زود است جا بزنیم، ازدعاهایتان محروممان نفرمایید….

پنجم:

آقا کوه می رویم!کوه می رویم عین هلو!! نه آن هلویی که توی کابینه حرفش بود! هلویی که باتعدادی پیرمرد فرهیخته می رویم کوه!! می نشینیم، صبحانه می خوریم، چندساعتی اکسیژن مصرف می کنیم، بعد همانجا نقد ادبی برگزار می کنیم، شوخی میکنیم! خلاصه کوه می رویم!! بیایید، شما هم تشریف بیاورید! کجا؟ خوب همانجایی که همه می روند ! مهم کوه رفتن است، خدا را چه دیدید؟ شاید همدیگر رانیز دیدیم! آقا بیایید کوه……

باقی بقای دوست

نوشته شده در اجتماعی, دسته‌بندی نشده

۱۳ دیدگاه برای “حق با سروش بود…..”

edit this ۱۳ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۲:۳۳ ب.ظ1میرزا قشمشم

گیله مردون گیله مردون خدا قوت خدا قوت
آقا ما داشتیم شاخ ِ کنکور رو میشکوندیم بی خبر از اینکه یکی دیگه داره تواینترنت شاخ ِ وبلاگ ِ ما رو میشکنه .. یعنی همون جناب مستطاب فیلتر خان ..
آقا کوه میری ، ای ول .. ما که حال و حوصله ش رو نداریم، به جای ما هم نیت کن ، قربت الا الله
آشیونه ی جدید هم مبارک .. به سلامتی و میمنت ..
آقا سر و کله ی اون اویار قلی پیدا نیست ها … نکنه که تو حوادث این روز ها اون رو هم به مکانی نا معلوم منتقل کردن .. کجاست پس؟
قربان ِ شما، آمیرزا
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۳م, ۱۳۸۹ ۶:۰۰ ب.ظ:

درود امیرزا
راستش حق با شماست، نه این اویار قلی این روزا از فعالیتهای اجتماعی دستکشیده و همونطور که توی آخرین نامه نوشته عاشق شده بود، حالا رفته ددردودور!! هرجا باشه همین روزا پیداش می کنم نکنه سر به بیابون گذاشته باشهان شالله بهش میگم درباره ی خان بابا و دیگران یه خبرایی به ما بده..
در مورد کوه: قشمشم جان نزدیک به دو سال بود داشتیم ترک می کردیم حالا باپیدا کردن رفقایی همراه که البته بعضی هایشان از پدر بزرگم نیز بزرگترندمی رویم در این برهوت اکسیژن نفسی می گیریم و بر می گردیم زیاده سخت نیستامتحان بفرمایید/کافی است صبح های جمعه کمی “متکای نازنین” را تنهابگذارید تا گاهی اوقات بدون شما بخوابد….
در موردآشیونه هم: خوب ما چون اهل غزه بودیم مورد بمباردمان رژیم غاصب قدس قرار گرفتیم، شما ببخش….
با احترام: گیله مرد
[پاسخ]
edit this ۱۳ اسفند ۱۳۸۹ در ۶:۲۰ ب.ظ2نویسنده

درود دوباره به آمیرزا:
ا- خواستم برای عرض ادب خدمت برسم دیدم وبلاگ شما هم فیلتره و من واقعا فیلتر شکن ندارم.
2-به جای شما هم نیت می کنیم امیدوارم کمی اکسیژن هم به شما برسه..
۳- این روزا؟مگه چه خبر بوده؟ کلا تکذیب شده و مکانهای عمومی از اوباش واراذل” همون خس و خاشاک اسبق” و “میکرب های سیاسی سابق” عاری بوده به خونخودش….
بیا از این ورا گذری………….بدرود
[پاسخ]
edit this ۱۳ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۰:۵۱ ب.ظ3میرزا قشمشم

گیله جان، صدای حق طلبی و عدالت جویی شما به گوش ِ ما رسید
و از همین جا اعلام می داریم که با فیلتر یا بی فیلتر، شما بر روی چشم های ما جا دارید …
پس اویار قلی ِ بنده ی خدا تحت تعقیب و پیگرد است و هنوز دم به تله نداده
خدا حفظش کنه …
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۴م, ۱۳۸۹ ۱۲:۳۰ ق.ظ:

درود بر آمیرزا
.
راستش اویارقلی عاشق شده و کاری به “پولوتیک” ندارد، این بچه ی پاک مرادآباد علیا رفته است دنبال زندگی و دیگر با نوشیدن ساندیس و قس علی هذاکاری ندارد؛ اما این بار که برگردد احتمالا قصه های رمانتیک بسیاری انگاربرای گفتن دارد از همانهایی که مرحوم اشرف الدین می گوید:
غم مخور سال دگر نان می خوریم
قورمه و مرغ و فسنجان می خوریم….
پایدار باشی آمیرزا….
[پاسخ]
edit this ۱۴ اسفند ۱۳۸۹ در ۲:۰۷ ب.ظ4نرگس

هوای تازه نوش جانتان //
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۴م, ۱۳۸۹ ۲:۲۰ ب.ظ:

ممنون بانو نرگس….
[پاسخ]
edit this ۱۴ اسفند ۱۳۸۹ در ۴:۵۲ ب.ظ5فرزین کارگر

درود
ته ره خوش بگذره
بقیه سروش راست گه
گیلک بمنی
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۴م, ۱۳۸۹ ۴:۵۹ ب.ظ:

چی بگم فرزین جان؟من دانستیم سروش راست گه اونی حرف مه ره فراموشا نیبه! راستی اینه بیدیی بوگو آخه بی معرفت هن بو تی معرفت؟ ایتا سر هیشکیهنزنی….
تی قوربان
[پاسخ]
edit this ۱۷ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۱:۲۶ ب.ظ6Sepide

Salam
merci az matlabet
shoghle jadid ham besyar mobarak
omid ke bahash khosh bashi
kooh ham ke…
be jaye ma ham berin / gonah darim ma
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۷م, ۱۳۸۹ ۱۱:۳۸ ب.ظ:

درود
خواهش می کنم قابل نداشت.
ممنونم تا چه پیش اید فعلا مشغولیم.
شما هم تشریف ببرید کوه خوش می گذره.
..
به قول بچه های نوروزبل:
رافا ایسام مو؛ ئی جور کو کلات مئن….
بدرود
[پاسخ]
edit this ۱۸ اسفند ۱۳۸۹ در ۱۲:۱۲ ب.ظ7پروانه

دوست عزیز چرا آدرس جدیدت رو بهم ندادی ؟! کلی گشتم از این وبلاگ به اون وبلاگ تا پیدات کردم !
آقا یه سری به ادارات آبادی بزنی تازه پاچه خواری رو آموزش میبینی !
میام کوه می بینمتون ! کدوم کوه ؟!!!
[پاسخ]
نویسنده پاسخ داده در اسفند ۱۸م, ۱۳۸۹ ۲:۱۵ ب.ظ:

درود
شرمنده ام
حق با شماست
کوتاهی کردم
جبران می شه
[پاسخ]

لیلی....

2011-02-21T10:03:00.000-08:00

به قول "پرواز همای"

لیلی لیلی، لیلی!
لیلی لیلی، لیلی!
می دیل تنگا بوووو خیلی...
.

پی نوشت: من هم دلم برای همه ی دوستان تنگ شده ولی چاره ای نیست، یا بلاگ اسپات و یا بلاگ اسپات!! به سرویس دهنده های ""در پیتی"" ایران اعتماد ندارم، سرویس دهنده ای که راسا(ونه از طریق برادران سایبری)فیلتر می کند اعتمادی نیست.
پس نوشت: مثه روز برام روشنه که بلاگ اسپات باز می شه به زودی!! مرگه ایسمال!!!!!؟